Произведения
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Alçaqdır o çalsaqqal, baxma qocadır çaldır,Alçaqları yüksəldir, yüksəkləri alçaldır...
Рубаи 89یاد تو چو جان در دل من بنشیندکو آنکه ز عالم غم تو بگزیند
VətəndaşMən vətəndaş adlanmaram, doğrusuVətənimin qeyrətini çəkməsəm.
Vay dədəDağıldı getdi, vay, dədə, əcəb, cəlalı mollanın,Hanı o köhnə hörməti, hanı o halı mollanın?
Əmək pərisinəDerdim ki, bahar olsun,Dağlar, dərələr dolsun
Рубайят, 37چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایتتا فرمائی به لعل گوهرزایت
Газель 104ایا زآن نوشخند عشوهپردازنمکدان بر جراحت سرنگون ساز
Другое стихотворение 40هر شب از یاد خطت از جگر سوختگاندود آه است که بر دور قمر میگذرد
AY HARAY!Ай, спасите! Рифмачи одолели. Сущий ад!.Вы подумайте: Ширвап превратить в Гянджу хотят!
Газель 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
GülcamalBizim analar uşağa ad qoyanda çox düşünür, məsləhətləşir, götür-qoy edir, axtarırlar. Bu təbiidir. Kim istəməz ki, doğma övladma ləyaqətli, yaraşıqlı ad versin! Ataların bu sözündə də həqiqət var: uşaq böyüyəndən, el içinə çıxandan sonra özünə ad qoyur.Yaxşı, ya pis ad qazanmaq nə havadan, nə valideyndən, nə də qulluqdan asılıdır. Qalır insanın özünə, fərasətinə... Bəzən olur ki, ata-ananın qoyduğu ad, pasportla yazılan ad məqbul olmur, tamam unudulur. Cavanın həyatda, işdə, fəaliyyətdə qazandığı ad məşhur olur, çox deyilir, tez yayılır.
Eşq olsun sənətkara!Bir qocaman qartalın qanadları dayandı;O bir daha qıy vurub, dağlardan keçməyəcək.
Sabahın imtahanıDünən mənə neçə-neçə xəzinəninaçarını bağışladı.
QocalıqAh kim, aldı mənim əqlü kəmalım qocalıq,Eylədi misli xəzan çöhreyi-alım qocalıq,
Dialoq nədir– Deyirlər, iqtidarla müxalifət dialoqa gedəcək. Məni bir başa sal görüm, dialoq nə deməkdi?– Dialoq o deməkdi ki, o deyir-bu deyir, o deyir-bu deyir... və axırda "o" deyir.
Daşlı qitələrƏzsin ayağımı qoy daşlar mənim,Düşmən köhləninə minən deyiləm.
Dərddi ki, dərdlinin yoxdu yiyəsiSənin dərdin alım, “nisyə dərd” dedin,gözündən oxudum: çəkənə yazıq!
Ömrün yüküAğlın əzabı,Təsadüfən boynuna düşən
Səadətnamə, 102پشّهای رفت بر درخت چنارگفت خواهم که بر پرم هشدار
Yüzün hər gün görüb cana, cəmalın qədri bilməzdimYüzün hər gün görüb cana, cəmalın qədri bilməzdim,Diriğa, vəsl əyyami visalin qədri bilməzdim.
Dumada müsəlman fraksiyasıƏgər bir əcnəbi Peterburqa gəlib “duma” üzvlərinə tamaşa etmək xahiş edərsə, söz yoxdur ki, ruslardan savayı sair millətlərin nümayəndələrinə dəxi xüsusi bir nəzərlə baxmağı əhəmiyyətsiz görməz və o cümlədən biz Rusiya müsəlman mabuslarını görüb, zənnimcə, xəyalından təqribən bu fikri keçirər:“İştə, bunlardır ki, iyirmi-otuz milyonluq bir camaatın paymal olmuş hüququnu müdafiə etmək vəzifəsini öhdələrinə alıb, ifasını özləri üçün iqtidarları dairəsində bilibdirlər”.
YaxşıdıAy ağalar, gəlin sizə söyləyim,Nə cür olsa yenə vətən yaxşıdı.
Yeddinci şəkilBəhicənin atelyesi. Geniş pəncərəli yüksək bir otaq. Sağ tərəfdə bir qapısı var. Divarlardan bir çox*şərq janrlı tablolar asılmışdır. Bir tərəfdə molbert üzərində qurtarmamış bir şəkil qoyulmuşdur, yanında*
DüşərsənMəğrurluq eyləyib "ustadam" demə,Vaxt olar, bir yerdə dara düşərsan.
Газель 120تا مهر تو دیدیم، ز ذرّات گذشتیماز جمله صفات از پی آن ذات گذشتیم
Yumruq (3)(3)Qarı nəvəsi Cuqqulu dəllək dükanında
Ay qızBatıbsan qumaşa, ala,Qaş oynadıb gülən, ay qız.
Yarpaq yağışıYarpaq yağışınatutdum könlümü,
Babilik əqidələriVacibül-vücud xüsusunda Babın e’tiqadı belədir ki, həqiqi yaradıcı, kainatı yaradan günəş kimi nuri-mütləqdən ibarətdir və onun nuru növi-bəşərdən olan məxluqatın bə’zi fərdlərində hər zaman özünü göstərə bilər. O halda işığın özünü göstərmə yeri olan o cisim, vacibül-vücuda nisbətlə məzhərdir; yə’ni bir aynadır ki, günəşin nuru onu işıqlandırmışdır.Bu halda məzhərdən və aynadan hər nə baş versə, günəşdən əmələ gəlmiş hökmündədir. Seyid Əli Məhəmməd Bab günəş işığının məzhəri və aynası idi; onun cisminin zavalından sonra, başqa məhzərlər meydana çıxdı. Molla Hüseyn Buşrəvi, Molla Məhəmməd Əli Zəncani, Seyyid Yəhya və Qürrətül-eyn kimi. Bunlar bir-birinin ardınca gələrək, hər biri Babın dininə rəvac vermiş və onu mükəmməlləşdirmişlər.
İsmət, yaxud Əfif olan zatların xəsailiKimsəyə qılmaz təməllüq həqpərəstan nan üçün,Çaki-ismət eyləməz alicənaban nan üçün,