Qəzəl 55

هر که با جام می لعل لبش همدم نیستدر حریم حرم حرمت ما محرم نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 58

نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیستگناه بخت من است این ترا گناهی نیست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 61

ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشتمصحف روی تو را خامه تقدیر نوشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 63

خون ببار از مژه ای دیده! که دلدار برفتمونس جان و قرار دل بیمار برفت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 68

گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 70

می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 71

رفتم اینک از سر کوی تو ای جان! خیر بادزحمتی گر بود کردم بر تو آسان خیر باد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 73

تا از لب و چشم تو به عالم خبر افتادصد صومعه ویران شد و صد خانه برافتاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 74

تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاداز پرده بسی راز نهانی به در افتاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 77

ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 81

احوال درد ما بر درمان که می‌برد؟وین تشنه را به چشمه حیوان که می‌برد؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 85

از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 88

گر سعادت نظری بر من زار اندازدبر سرم سایه سرو قد یار اندازد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 90

مشتاق گل از سرزنش خار نترسدجویان رخ یار ز اغیار نترسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 91

بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسدوه که بر جان من از هر سو بلایی می‌رسد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 95

شب قدر بی قراران سر زلف یار باشدمه عید نیکبختان رخ آن نگار باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 96

مأوای غمت جز دل پردرد نباشدتشریف بلا جامه هر مرد نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 101

ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.