Təbiət və bahar
مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمارساقیا این مست را پیمانه دردی بیار
Qəzəl 151دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر
Qəzəl 156اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور
Qəzəl 158ای ز آفتاب رویت روز جهان منوروی از نسیم زلفت کون و مکان معطر
Qəzəl 159بر سینه من ناوک مژگان زدهای بازدر جان و دلم آتش هجران زدهای باز
Qəzəl 160بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟
Qəzəl 163ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش
Qəzəl 164باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش
Qəzəl 165رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمعترسم از دل سر برآرد آتش جانم چو شمع
Qəzəl 166میکشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرفخال مشکین یک طرف زلف چو سنبل یک طرف
Qəzəl 168ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک
Qəzəl 171ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگروی تو کرده لاله و گل را خجل به رنگ
Qəzəl 172این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟در مقام خویش هر یک دلبری صاحب کمال
Qəzəl 173در ضمیرم روز و شب نقش تو میبندد خیالجز تو نقشی در خیالم صورتی باشد محال
Qəzəl 174خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گلبه رخ گل گل به لب مل مل به قد چون سرو سنبل بل
Qəzəl 176بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام
Qəzəl 178صورت رحمان من آن روی نکو دانستهامچشمهٔ حیوان ز آب روی او دانستهام
Qəzəl 180تا منور شد ز خورشید رخ او دیدهامدر همه اشیا ظهور صورت او دیدهام
Qəzəl 184به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودمچه دانستم من خاکی که عمری باد پیمودم
Qəzəl 195شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینمولی آن روز دولت کو که با دلدار بنشینم
Qəzəl 199چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیمصورت خود یافتیم آیینه اشیا شدیم
Qəzəl 208ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتنوی رخت گردیده پیدا در عیان خویشتن
Qəzəl 209به کوی یار میباید به چشم خونفشان رفتنکه دست خشک نتوان جانب آن آستان رفتن
Qəzəl 211تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردنولیکن من ز تو مشکل توانم دل بری کردن
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.