Təbiət və bahar
Elə ki, gecənin saçı darandı,Günəş pərvanətək göylərdə yandı.
Xosrov və Şirin, fəsil 21Gül rəngli at səhər zərrin nalındanDaşlara od rəngli toz səpən zaman
Xosrov və Şirin, fəsil 22Gecənin qoynundan çıxınca səhərQızıldan tac qoydu başına göylər.
Xosrov və Şirin, fəsil 25Qoca söz ustadı, həmin parsixanBelə xəbər verdi fars şahlarından:
Xosrov və Şirin, fəsil 37Asimantək, yaşıl geymiş o qocaCavan budaqları işə salınca.
Xosrov və Şirin, fəsil 61Hekayəçi yazır: o bədbəxt adamŞirinin eşqindən öldükdə nakam,
Xosrov və Şirin, fəsil 83Nikisa dayandı, susdu avazı,O yandan səsləndi Barbədin sazı.
Qəzəl 2Qəlbi yanan aşiqə xislətin etməz vəfa,Çünki, sənin xislətin Öyrəşib etsin cəfa.
Qəzəl 43Müşk səpir aləmə sübhün əli novbahar,Hər daşa zinət verir jalə ilə ruzigar.
Qəzəl 44Gör, haraya göndərirəm mən səni, ey badi-səhər,Get, o vəfa günəşinə tez yaxınlaş sən birtəhər.
Qəzəl 59دل شد از دست و نه جای سخن استنز توام جای تظلم زدن است
Qəzəl 66مِی خور که جهان حریفجوی استآفاق ز سبزه تازهروی است
Qəzəl 71Püstə ağzın, iki yaqut dodağına and olsun!Lalə kimi qızaran gül yanağına and olsun!
Qəzəl 73Sənin eşqin xırda-xırda nəfəsimi kəsdi, yar!Öz ahımla öz sinəmdə açdı dərin yaralar.
Qəzəl 100هر زمانی بر دلم باری رسدوز جهان بر جانم آزاری رسد
Qəzəl 101عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهندخوبان بجز از عاشق جانباز نخواهند
Qəzəl 102Gözəl yarım, çıxıb seyr eylə, səhra, gör, nə əlvandırQızıl gül ərğavan ilə şərabi-vəsl içən andır.
Qitə 48Mən dərya könüllü Xaqaniyəm ki,Buludum Günəştək ildırım çaxar.
Qitə 93Sən qara torpağa su versən əgər,Bir il də gül açar qarşında bostan.
Qitə 96Əgər sən bilməsən, Ütarid bilir yəqin,Mən kiməm, qələmimdə nə kimi bir qüvvət var.
Qitə 105Zaman başa vuranda Sənainin dövrünü,Asimandan mənim tək bir söz yayan doğuldu.
Qitə 107از افق ملکت ار ستاره فرو شدطلعت شمس ابد سوار بماناد
Qitə 124امام ملت چارم که آسمان ششمسعود مشتری او را نثار میسازد
Qitə 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.