Təbiət və bahar
بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد
Qəzəl 115کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند
Qəzəl 116تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند
Qəzəl 117دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟
Qəzəl 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Qəzəl 119چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند
Qəzəl 120ماه بدر از روی خورشیدم حکایت میکندوین سخن در جان اهل دل سرایت میکند
Qəzəl 122صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند
Qəzəl 124آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند
Qəzəl 126سر چه باشد که نثار قدم یار کنندیا دل و دین به چه ارزد که در این کار کنند
Qəzəl 127دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند
Qəzəl 129حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند
Qəzəl 133بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خودیارب مبادا هیچ جان دور از بر جانان خود
Qəzəl 135آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود
Qəzəl 136گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید
Qəzəl 137شبی که ماه من از مطلع جمال برآیدمه تمام ببینی که با کمال برآید
Qəzəl 139مقام عشق مهرویان دل پردرد میبایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد میباید
Qəzəl 140مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمیبایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمیباید
Qəzəl 141بیا که بیتو مرا این جهان نمیبایدبه جز وصال تو ما را جنان نمیباید
Qəzəl 142آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید
Qəzəl 143کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسیددم از این معنی زدن اول مرا خواهد رسید
Qəzəl 145ساقی سیمین برآمد باده میباید کشیدحرف رندی بر سر سجاده میباید کشید
Qəzəl 146شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟
Qəzəl 148کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.