Qəzəl 107

بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 115

کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 116

تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 117

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 118

یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 120

ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کندوین سخن در جان اهل دل سرایت می‌کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 122

صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 124

آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 126

سر چه باشد که نثار قدم یار کنندیا دل و دین به چه ارزد که در این کار کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 127

دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 133

بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خودیارب مبادا هیچ جان دور از بر جانان خود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 136

گر ماه من شبی چون تابان قمر برآیدباشد سر زوالش خورشید اگر برآید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 137

شبی که ماه من از مطلع جمال برآیدمه تمام ببینی که با کمال برآید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 141

بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌بایدبه جز وصال تو ما را جنان نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 142

آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندیدمحروم شد زجنت و حور و لقا ندید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 143

کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسیددم از این معنی زدن اول مرا خواهد رسید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 145

ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشیدحرف رندی بر سر سجاده می‌باید کشید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 146

شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 148

کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بارنیست ایمانم اگر باشد مرا زان بار بار

İmadəddin Nəsimi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.