Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
İnsana mərhəmət ola kəramət,Baxtıla fərasət, kamal yaxşıdı.
KönülGören deyər: nə ağlarsan,Hər dərdi baş olan könül,
Çiçəkİki qız aldın əlimdən, boyadın qanə, çiçək!Bu ki bir danədi, rəhm eylə bu oğlanə, çiçək!
Gedəsiyəm mənBaşına döndüyüm gül üzlü ana,Butamın dalınca gedəsiyəm mən.
GəlinBulaq başında tərlan tək durmuş,Yolçunu yoldan eylər bu gəlin,
Qəzəl: Qoymaz əldən eşq damanını əqli var olanQoymaz əldən eşq damanını əqli var olan,Etməz ol səhbayi-biğəş tərkini hüşyar olan
YandırırBağlayıram gözəllərə dastanı,Yar atəşi şirin canı yandırır.
Qadasın aldığımBu bağlara bağban idim, bar, qadasm aldığım.Bəslədibdi dal budaqda nar, qadasm aldığım.
Qarı ilə deyişməAşıq Hüseyn*Sənə qurban olum nənə,
QalanmalıyamTaleyim belədir yaranan gündən,Nahaqdan odlara qalanmalıyam.
YarAşıq Şenlik:*Aşığa rəhmin gəlsin, bir danışıb gülsən yar,
Bir günəşYetişdi hesablar, doldu mətləbə,Şükür, üstümüzə çaldı bir günəş.
Söylə cananə, səba, halım pərişan oldu, gəlSöylə cananə, səba, halım pərişan oldu, gəl!Çıxdı can, sud etmədi hər necə dərman oldu, gəl!
OlarGörməmişlər pul görəndə sevinər,Ağıl gedər, elə bil ki, məst olar.
Ey afitabi-dövlət, vey kövkəbi-hidayətEy afitabi-dövlət, vey kövkəbi-hidayət,Ey mətləyi-təcəlla, vey nuri-bibidayət.
GəlinNagah mənə urcah oldun,ay qaşları qara,gəlin.
Mirzə Həsən VəzirovaƏla, ey həmdəmi-kəmlütfü kəmülfət, xudahafiz,Ğəmin həmrahi-candır, canə yüz minnət, xudahafiz.
GörmüşəmBu qoca dünyanın yoxdur vəfası,Gah boşalıb, gah da dolan görmüşəm.
Könlümün hər dəm girər ol mahsima qoynunaKönlümün hər dəm girər ol mahsima qoynuna,Yeridür gər girsə Xurşidnin Məsiha qoynuna.
Ey yazıqTa ki sən oldun əsiri vəzi-yarın, ey yazıq,Qarə oldu yar əlindən ruzigarın, ey yazıq!
Qəzəl: Şikəstə oldu könül zülfi-yar dərdindənŞikəstə oldu könül zülfi-yar dərdindən,Bəlaya uğradı miskin nigar dərdindən
Eşq camından içən kimsə huşyar olmazEşq camından içən kimsə huşyar olmaz,Nə bu dünyadə, qiyamətdə də bidar olmaz.
Qəzəl 227Rəf qıllam hər bəlasın bu dili-divanənin,Dağ seli çağrılmamış mehmanıdır viranənin.
Qəzəl 298Sənə nə etmişəm, nigar ki, adlanım bietibar?Yolunda mən gözəllərin sevdasından oldum kənar.
Qəzəl 2Zikrinlə zinət aldı həmişə zəbanımız,Zikrin gər olmasa, ola dilsiz dəhanımız.
Cami-Cəm, fəsil 89Bir yol bir mürşidə etdilər töhmət,Müridlər içində qopdu qiyamət.
Yeddi gözəl, fəsil 24Əyləndi, başladı keyfə asudə,Ayağında düşmən, əlində badə.
Serv ola mı boyunuza ohşaşaServ ola mı boyunuza ohşaşaKaşun ola mı yüreğe oh şaşa
Qəzəl 315ساقیا،نور صبح روی نمودباده در جام کن به نغمه عود
Qəzəl 47بیار باد صبا شمه ای ز طره دوستکه آفتاب جهانتاب زیر سایه اوست