Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yanmasa eşq oduna, cismdə can istəmərəm,Yanaram şam kimi, atəşdən aman istəmərəm.
Qəzəl 285Biz, gözəldən başqa, dünyaya nəzər az etmişik,Nazəninlərdən dəxi sərfi-nəzər az etmişik.
Qəzəl 292Aləm bizə zindanə dönə, qəm yemərik biz,Viranəyə də dönsə cahan, uf demərik biz.
Qəzəl 311Eşqin ilə yenə könlümdə məlalım vardır,Nə dil ilə deyim, ey şux, nə halım vardır?
Qəzəl 319Yüz dəfə göz açdım güli-rüxsarına, ey can,Hər dəm üzə açdım iki yüz seyl ilə tufan.
Qəzəl 327Biz heç zamanda tərki-rüxi-yar etmərik,Heç bir kəs etməyən işi zinhar etmərik.
Qəzəl 350Səfərçün çıxdı evdən o gülüzlü məhliqa dilbər,Gözümdən axdı aramsız üzə yüz qətreyi-əhmər.
Qəzəl 353Ey ürək, eşqdən sən ar eləmə,Eşqi könlündən heç kənar eləmə.
Qəzəl 361Qoymayır naseh tökəm yaş, həsrətəm rüxsarına,Ağlar ikən gülməyim gəldi onun göftarına.
Qəzəl 364Əgər ölmüşsə Məcnun, qalmışam mən yadigar ondan,Gedibsə Kuhkən, qalmış mənə indi bu kar ondan.
Qəzəl 374Mənləsən, ah, mənə, heyf, deyilsən mail,Olmusan dildə ikən dəri-dilimdən qafil.
Qəzəl 379Səndən özgə bizlərin yoxdur pənahı, ya nəbi!Dərgəhindir bizlərin ümmidgahı, ya nəbi!
Qəzəl 381Zəifəm eylə kim, hicrində bir xurşidrüxsarınKi, tab etməz vücudum kölgəsinə bircə divarın.
Qəzəl 389Keç özündən, ey könül, sən meyli-yar etsən əgər,Başqa iş tutma ki, hər iş eşqi-yar ilə keçər.
Bu, Məcnunun qəzal ilə məqalatıdır və eşq babında onunla olan halatıdırGördü ki, bir ovçu dam qurmuş,Daminə qəzallər üz urmuş.
Bəngü-Badə (I hissə)thumbSaqiya! Badə sun ki, fürsətdir,
Həft camQəflət yuxusundan o zaman kim oyanıb mən,Söz bayrağı qaldırdım uzaq göylərə yerdən.
Padşahi-mülkPadişahi-mülk, dinarü-dirhəm rüşvət verib,Fəthi-kişvər qılmağa eylər mühəyya ləşkəri.
Qitə 1Şərəfi-xilqəti tapdıqda, eşitdim, AdəmNazil oldu şərəfində: “vələqəd kərrəmna”.
Qəsidə 2Mənəm ki, görməmişəm əhli-ruzigarda vəfa,Nəsib olub mənə min dürlü dərd, cövr, cəfa,
Qitə 3Qafil olma yazdığın şerindən, ey söz ustası,Dəhrdə olmaz belə övladi-xoştinət sənə.
Qitə 5Şükr edin, Rumun ey zərifləriKi, fələk verdi böylə kam sizə.
Qəzəl 11Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım,Zəbani-halım axır zahir etdi dərdi-pünhanım.
Rübai 14Əcəm, türk, ərəbin sənsən rəhbəri,Yüksəlir hər kəsin sənlə hünəri.
Qəsidə 15Xəlqə xaliq qeybdən ne’mət verib qıldıqda şad,Həqqə şükr etmək gərək ta kim ola ne’mət ziyad.
Qitə 15Bir iltifatı mənə olmaz isə şahın əgər,Şikayətim yox, o da lütfdən əlamətdir.
Qəzəl 16Gümüşbədənli gözəllərin sevgisi məni heyran edir,Əhvalimdən büt kimi məni xəbərsiz qoyur.
Qitə 16ای که از جهل مقید شده بر صورتاین صفت در روش اهل خرد بی معنیست
Qitə 19Ömrümün əvvəli ki, zövqü səfa vəqti idi,Elmsiz keçdi bütün bisərü samanlıq ilə.
Qəsidə 21Gəldi bayram ki, ola dəf’ qəmü dərdü məlal,Aça şadlıq qapısın ta ki, kilid ilə hilal.