Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Könül, istərdim ol məhru bizə eldən nihan gəlsin,Ona, qorxum budur kim, bədnəzərlərdən ziyan gəlsin.
Qəzəl 193Səni görcək ürəyim yanmadı, xəndan oldu,Necə Ibrahimə od bağü gülüstan oldu.
Qəzəl 195Nədəndir halimə rəhmin sənin, ey məhliqa, gəlmir?Nə bütsən ki, sənin daş qəlbinə rəhmi-xuda gəlmir?
Qəzəl 202Oynamaqçün hər uşaq qəlbimi bir yanə çəkər,Könlüm ətfalə qocaykən məni baziçə edər.
Qəzəl 207Cism xak oldu, qəmin munisi-candır hələ də,Yandı qəlbim, üzünə can nigarandır hələ də.
Qəzəl 221Kuyinə getdim, baxam bir dəm o gül rüxsarə mən,Eylə risva qıldı, oldum xar mən, biçarə mən.
Qəzəl 226Aləmi gəzməyimizdən bizə yar idi qərəz,Çəməni seyr eləməkdənsə, şikar idi qərəz.
Qəzəl 239İstər ki, yardan bizi etsin cida fələk,Düşmənliyin bizə yenə gördü rəva fələk.
Qəzəl 242Qəmi-hicrində mənə vermədi üz bir elə halKi, görünsün, eşidilsin, eləsin dərk xəyal.
Qəzəl 245Qaşların sevdasına könlüm düşübdür müttəsil,Böylə bir sevdayə heç kəs dözməyə qadir deyil.
Qəzəl 255Gözəllər eşqinə düşdüm, nə çox cövrü cəfa gördüm,O zülmü görməsin kafər ki, mən bəxti qarə gördüm.
Qəzəl 259Oxladın gər sinəmi, ondan deyil bunca fəğan,Sinəmə basdın kamanı, qibtədən odlandı can.
Qəzəl 260Qurumaz gözlərimin yaşı mən ölsəm də əgər,Yararaq qəbrimi çeşmə kimi hər yanə gedər.
Qəzəl 270Göz içrə ol gözələ bir əziz məkan verdim,Bəzək deyə, evinə ləxtə-ləxtə qan verdim.
Qəzəl 272Gül camalından uzaq hər yerdə yatdım, ey nigar,Göz yaşım axdı, çəkildi dövrəmə gildən divar.
Qəzəl 292Aləm bizə zindanə dönə, qəm yemərik biz,Viranəyə də dönsə cahan, uf demərik biz.
Qəzəl 311Eşqin ilə yenə könlümdə məlalım vardır,Nə dil ilə deyim, ey şux, nə halım vardır?
Qəzəl 312Gəzirkən kölgə kuyində məni rəşk etdi sərgərdan,Səni görməkliyə onda göz olsaydı, verərdim can.
Qəzəl 324Mən ona naləylə izhari-qəmi-dil etmişəm,Ağlaram, çün nalədən mən kam hasil etmişəm.
Qəzəl 337Qorxuram bu cismi-zarımdan o dəm ki, can çıxa,Ol zaman, ol ləhzədə canan qəmi candan çıxa.
Qəzəl 347Göstərirsən üz ki, xurşidi-cahanara budur,Aləmə sən od vurursan, rəsminiz guya budur.
Qəzəl 350Səfərçün çıxdı evdən o gülüzlü məhliqa dilbər,Gözümdən axdı aramsız üzə yüz qətreyi-əhmər.
Qəzəl 353Ey ürək, eşqdən sən ar eləmə,Eşqi könlündən heç kənar eləmə.
Qəzəl 361Qoymayır naseh tökəm yaş, həsrətəm rüxsarına,Ağlar ikən gülməyim gəldi onun göftarına.
Qəzəl 364Əgər ölmüşsə Məcnun, qalmışam mən yadigar ondan,Gedibsə Kuhkən, qalmış mənə indi bu kar ondan.
Qəzəl 368Ey məst, bil ki, bir mənəm eşqində xunciyər,Mən bihuşam səninlə, barı olma bixəbər.
Qəzəl 377Ya rəbb, o dərdsiz dərdimə dərman edər, ya yox?Bir dərdə düçarəm, ona çarə edər, ya yox?
Qəzəl 379Səndən özgə bizlərin yoxdur pənahı, ya nəbi!Dərgəhindir bizlərin ümmidgahı, ya nəbi!
Qəzəl 389Keç özündən, ey könül, sən meyli-yar etsən əgər,Başqa iş tutma ki, hər iş eşqi-yar ilə keçər.
Qəzəl 400Ey sayə, mən tək gəzmədin səhraları avarə sən,Yox taqətin tənhalığa, möhtacsan bir yarə sən.