Sabir Rüstəmxanlı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bir gün dodağımda qırıldı sözüm,Qaldım bir kəlmənin əlində əsir.
Kəndə qayıdaram1**Daha burdan o yana bu əsrin səsi yetməz,
Yay həsrətiYay gününə əsən yellər görün nə deyir,Yol üstündə yaddan çıxdı hansı varımız.
İstisuyun səhəriSübhün dumanını bir şüa kəsir.Qara sərinində alatoranın
Dağlardan dağlara danışın...Dağlardan dağlara danışın ancaq,Düzənlik nə bilir dağ deyilən nə...
Gündüzüm gözləyirO körpə əlləri mənim gör nəyim, –İstidə yelpiyim, qışda köynəyim...
Polşadan bir yarpaqJurnalist Beata Karçevska əzəmətli Mazovesk*qalasının üstündən öz evlərini göstərdi. Alma*
Bu çəməndə bir çiçək varBu çəməndə bir çiçək var,Hara baxsam görəsiyəm.
Min illərin həsrətiƏlin toxunan kimiRuhumdan baş qaldırır
Üzü sənə yaşayıramÇaylar üzü dənizə boy atır,Çiçəklər üzü günəşə.
Dünya gözümdən düşübVaxtsız gəlib payızım,Köksümdə solub ürək.
Cavad xanZaman üzgüçü kimi çəkibmiş nəfəsini Yüz ili yüzlük kimi xırdalamaq istəmir. Əfsanəyə bənzəyən həqiqətdir keçmişim. Mütilər bu keçmişi qurdalamaq istəmir...*Tarix adlı bir güzgüdə
Öləndə bayrağa bükülmürəmsə...“Ağzından qan iyi gəlir”*Xalq deyimi*
Şairlərə borcumuzBəxtiyar Vahabzadəyə*Arazın tikanlı məftillərdən
Yazılmamış şeirlərimNeçə yazılmamış şeirlərimiAtdım meydanların izdihamına,
Ölən qorxumuzSumqayıt yeniyetmələrinə*Şükür!
Tonqal iyi“Tonqal iyi verirsən!” – Bir gözəlin sözüdü.Tüstülü saçlarımı qarışdırıb gülürdü.
Qorxum qalmadıBu torpağa çoxdan bərişəhid məzarları əkilməyib
Bir gün mən də gedəcəyəmƏbədilik qalan yoxdu,Bir gün mən də gedəcəyəm.
Allah bu millətdən nə əsirgəyibAllah bu millətdən nə əsirgəyib?Yerin nəfəsiylə yanan odu var.
Bu, adi millət deyilŞəhidlik ömrün tacı,şəhiddi baş tacımız,
Bir çibin vızıltısıGör kimdi dınqıldadanbağladığım bu tarı,
Nəbi XəzriyəHəyətdə sızlayır Eldar şamları,Dinləyəni kimdi, anlayanı kim...
Xəlil Rzaya mərsiyəQırx il öz kəfənini boğazında daşıdın,Sinəni səngər etdin, səngərlərdə yaşadın.
Bir ömrü əritdikBir ömrü əritdikqürbət yollarına bənzər
Tənhayam, təkəmNecə ki dağların lal çığırıylaYol aldım, qarşıda sirli gələcək,
Ölümünü unudan kişi1937-ci ili vicdan ləkəsi ilə*keçənlərdən yaşayanlar var.*
Öz sözün iləBiz nə arzudayıq, həyat nə işdə...Çay gəldi, üz-üzə oturmuşduq biz.
Ömrün son limanıQocalmış bir evdə atamla, anamBir uzaq xəyallar, bir də özləri...
Anama şeir yazardımSöz ilə heykəliniyaratmaq olsa qəmin,