Медина Гюльгюн · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
Dağıldı cəlalı üzü boz qışın,Yazın taxta çıxan vaxtıdı indi.
İnsanam mənMəni nə bənövşəyə,Nə lələyə oxşadın.
Şerim mənimQəzəbi şimşəklərdən,Atəşi ürəklərdən,
Sizi deyib yaşaramYaşaya bilmirəmSizsiz bircə an belə,
Nəğmələrimin ünvanıMənim təzə nəğməminÜnvanını soran kəs,
Ömür kitaba bənzərÖmür kitaba bənzər,Bəzən sona yetməmiş
Mən tənha deyiləmÇox zaman deyirlər tənha qalma sən,Tənhalıq kövrəldir insanı bəzən.
Həyatdan istəyimBircə içimlik su, bir ovuc torpaq,Bir çinar kölgəsi bəs edər mənə.
Telefon xətlərindəTelefon xətlərində bir səs düşdü dünyayaTelefon xətlərində birləşdi ana, bala.
Əs, ey yaz küləyiNə ola, dönəydim ötən illərə,Nə ola, qalxaydım dağlara bir də.
Çinar olaydı xitabat kürsümüz45-ci il idi,Bahar qoxulu,
Birlik istəyirəmBir gülşən istəyirəm,Çiçəkləri təzə, tər-
Qurban olumVətən, sənin sal qayana,Boz daşına qurban olum.
TəbrizimSəni neçə-neçə nəğməkar ötdü,Sazında, sözündə, Təbrizim mənim.
Ağ badam çiçəkləriTəbrizdə badam ağacları çox*Borana düşdü yenə,
GələcəyəmSəhər-səhər ötən bülbül,Dinlə məni bir sən, bülbül.
Bir damlayamMənim azadlığım dumansız səma,Təzə dənə dolmuş tər sünbüllərdir.
İlk yurdum, ilk nəğməmFikrim yolda, qərar tuta bilmirəm,Ötən günü heç unuda bilmirəm.
Nazim HikmətəBizi tanış etdilər gözəl bir yaz axşamı,Sevincimdən titrədi dodağım yarpaq kimi.
Vətən ola bilmirəmBir nəğməli bulağam,Uca dağlardır arxam.
Bu dünyadaBiz görüşdük, uçdu çən də, duman da,Gözlərimdə dünya güldü bir anda.
Hələ yorulmamışamBir səs gəldi uzaqdan, uzaqdan,Səs yoğrulub fəraqdan, fəraqdan.
Ömrün payız dayanacağıÖmrün payızınaqədəm qoyuram mən.
Dünyaya şeir gəlir...Bu səhər al günəşinQızılı tellərində
Sevincim, umudumŞiblinin laləsində,Qızıl piyaləsində,
Səni görsəydimSəni nə zamandır görə bilmirəm,Görsəydim, sanardım hər yanda yazdı.
Təbrizin küçələriGecə yuxuma gəldi,Əvvəlkitək gözəldi.
Xəzərə axşam düşürQaş qaralır, günəşin qürubuna az qalır,Sahil kimsəsizləşir, qumlar, üstə iz qalır.
Bir səhər...Bir səhəritirdim səni —
Əlvida, əlvida...Əlvida, əlvida, ey çöllər, düzlər,Əlvida, əlvida, körpə nərgizlər.