Məhəmməd Füzuli · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Boy atıbsan sərv tək, bir afəti-can olmusan,Parlayıb bir gün kimi, aşubi-dövran olmusan.
Qəzəl 380Sən mənə yar olalı baisi-azarımsan,Dözməyim mən necə azarına kim, yarımsan.
Qəzəl 391Yad edincə bəzmini bir şam kimi canım yanar,Hər kəsin bəxt ulduzu bir yerdə mütləq parlayar.
Qəzəl 392Mənə rəhm eyləyib gəldin, rəva gördün sitəm, getdin,Gəlib bihuş qıldın, huşə gəldim, ey sənəm, getdin.
Qəzəl 398Könüldə gizli olan dərd odum alışmış əgər,Nə xoş ki, eşq nihalım gül açdı, verdi səmər.
Qəzəl 404Yusif hüsnündən utandı, mənzili çah oldu, çah,Hüsndə yoxdur tayın aləmdə, ey rüxsarı mah!
Qəzəl 406Bir baxışla qıymadın xoşhal ola bu binəva,Vurmadın, ta rahət olsun, cisminə tiri-bəla.
Qəzəl 409Bu diyar içrə mənə nə yar, nə qəmxar var,Heç nəyəm, bir kəs mənə qılmaz cahanda etibar.
Qəzəl 19Bahar əyyamıdır, gəlməz, nədəndir, şurə bülbüllər,Məgər düşmüş lətafətdən könüllər şad edən güllər?
Qəzəl 44Kimsə bizə hicran gecəsində güzər etməz,Pəjmürdə olan halıma bir kəs nəzər etməz.
Qəzəl 45O qara zülfünü gəl açma sən, ey nazlı nigar!Cismimi canım ilə bağlayan ol tel qırılar.
Qəzəl 52Yoxdu bu rüsvalığın dərdinə dərman, ey təbib!Eyləmə rüsva özün, həm qəlbimi qan, ey təbib!
Qəzəl 57Tünd olur hərdəm məzaci bisəbəb,Eyləyər aşiqlərə yarım qəzəb.
Qəzəl 71Günəş çox torpağa düşdü ki, nur alsın yanağından,Nəsibi olmadı öpsün sənin tozlu ayağından.
Qəzəl 78Bağlayıb qəlbimi geysuyi-xəmi-pürşikənin,Qalacaqdır, məni öldürsən, adın qanlı sənin.
Qəzəl 84Güldən almış ziynəti ol türfə dəstarın sənin,Hər yana saçmış qığılcım odlu rüxsarın sənin.
Qəzəl 91Bizə hədsiz cəfalər gördü məhrulər rəva hər dəm,Ömür yoldaşı olduq onlara, gördük cəfa hər dəm.
Qəzəl 99Mənim bu halimə ol ay nədən nəzər qılmaz,Gəlirsə bircə gün, amma bir ay güzər qılmaz.
Qəzəl 103Sanma tək bircə mənim qəddimi eşq eylədi xəm,İki qat eylədi dövranı da bu dərd ilə qəm.
Qəzəl 109Fəna səhrasının çıx seyrinə, yaxşı səyahətdir,Nə qovğa var, nə fitnə, ol biyaban sanki cənnətdir.
Qəzəl 110Bir can ki, ondan almaya azar hardadır?Ondan deyil o kəs ki, tələbkar hardadır?
Qəzəl 128Vəslin mənə novruz, gecəsi oldu müyəssər,Sanki o gecəm gündüz ilə oldu bərabər.
Qəzəl 133O muğ balası məndən könül və dini tərk etməyi istəyir,Sevgi yolunda bundan da möhkəm olmağımı istəyir.
Qəzəl 139Könlümün cövr təmənnası var ol bədxudən,Yenə könlüm bu təmənnadadır ol ahudən.
Qəzəl 142Tiği-cövrünlə könül, var yeri, bərbad olsa,Şüşə əlbəttə sınar, düşməni fulad olsa.
Qəzəl 146Möhtaci-vüsalın, gözəlim, söylə kim olmaz?Müştaqi-camalın, gözəlim, söylə kim olmaz?
Qəzəl 149Bəzək vaxtı baxarsa güzgüyə gül üzlü ol canan,Görər kirpiklərindən güzgünün köksündə yüz peykan.
Qəzəl 159Girdbadın tozu, ey məh, demə örtüb bədənim,Oynadır torpağı da naləmin ahəngi mənim.
Qəzəl 160Var bu sinəmdə oxundan yüz yara hər dəm mənim,Sineyi-çakim olub sanki dəmirdən cövşənim.
Qəzəl 161Qanlı göz yaşım sübut eylər, ciyər pürxun olub,Bir deyən yoxdur nədən könlüm belə məhzun olub.