Süleyman Rüstəm: Təbiət və bahar
Təbrizli bağlarda soldu gül-çiçək,Ağla, gülüm, ağla çiçəyim, ağla.
Dəyişməzsə kökündənQəlbimdə dəniz var yenə kindən,Qan-yaş tökəcək el gecə-gündüz,
Vətən yandıO qədər nalə etdim ki, qızardı lalətək bağrım,Baxıb öz dövrəmə gördüm qərənfil, yasəmən yandı.
Yenə durnalarQanadlılar dünyasının şairlərindən,Durnalardan söhbət açmaq istəyirəm mən.
Könlümə Təbriz düşdüMədinə Gülgünə*Gəldi min dilli bahar, könlümə Təbriz düşdü,
BənzəməzÜfüqlərdən günəş qalxır bayrağımtək hər səhər,Yad ellərin səhəri bu səhərimə bənzəməz.
Bəli, cənubluyamAraz qırağında ayrılıq günü,Köynəyi qaradan biçilən mənəm.
Təbriz yoluÜrəyimdən çəkilib Təbrizə yol,Dağları, daşları qandır bu yolun.
Köçən deyiləmQoy əcəl bilsin ki, vəslin bağından,Gül-çiçək dərməmiş keçən deyiləm.
Öz gülüstanımÖzgə torpağına göz dikməmişəm,Mənə kifayətdir öz gülüstanım.
Deyilmi?Durnalar, siz deyin, qan qardaşlarımGəlib dərd əlindən zara, deyilmi?
Bir anlıq həyəcanSevgilim, həyatla vida çağımdaBorcunu yerinə yetirməyə gəl.
Təbrizli Süleyman oldumAyrılıqdan necə gör könlü pərişan oldum,Gözü illər uzunu yol çəkən insan oldum.
Gərəksiz deməsinlərNəvəm Günəşə*Çalış öz zəhmətinlə ömrünü ağgünlü gör,
Haqlı deyilsən...Bir nankora*Bir güzgüyə bax gör ki, günü ağlı deyilsən,
Eşqin ürəyimin yarasındadırDinlə şairini, təbrizli gözəl,Yenə həsrətinlə alışır sinəm.
Bacım üçünGörüb rəngi solmuş gül yarpağını,Dünən bir kitabın arasında mən.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.