Təbiət və bahar
از موج اشک، کام نهنگ است مسکنموز برق آه، دیده شیرست روزنم
Qəzəl 5819چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنمدستی به دل گذارم و دستی به سر زنم
Qəzəl 582Görəsən, dünyada bir qəlbi şad olan tapılar?Yer şoranlıqsa əgər, orda gülüstan tapılar?
Qəzəl 5820کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟این خون گرم را هدف نیشتر کنم
Qəzəl 5821چون شمع چند من به زبان گفتگو کنم؟روشندلی کجاست به جان گفتگو کنم؟
Qəzəl 5822آغاز خط مفارقت از یار میکنمدر نوبهار پشت به گلزار میکنم
Qəzəl 5823روزی که چشم بر رخ او باز می کنمبرخود زیاده از همه کس ناز می کنم
Qəzəl 5824دل را جلا به دیده نمناک می کنمآیینه را به دامن تر پاک می کنم
Qəzəl 5828می می کشند لاله عذاران ز روی هممستند بی شراب ز جام و سبوی هم
Qəzəl 5831کاری مکن که رو به در آسمان نهمهر تیر ناله ای که بود در کمان نهم
Qəzəl 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Qəzəl 5836خندان به زیر تیغ تغافل نشسته ایمدر خارزار بر ورق گل نشسته ایم
Qəzəl 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
Qəzəl 5850ما خیر باد لذت پرواز کرده ایمتعویذ بال چنگل شهباز کرده ایم
Qəzəl 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایمپندی که داده اند به ما گوش کرده ایم
Qəzəl 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Qəzəl 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایمتا از غبار، صفحه دل ساده کرده ایم
Qəzəl 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایماز اشک تخم لاله به صحرا فکنده ایم
Qəzəl 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Qəzəl 586کجا نظر به گل و یاسمن بود ما را؟که خارخار، گل پیرهن بود ما را
Qəzəl 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Qəzəl 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Qəzəl 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایمدر گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
Qəzəl 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانهایمصد پله خاکسارتر از آستانهایم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.