Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
O kimdi ki, dünyaya gəlməmişdən,Onların şəkili vardı behiştdə?
ŞəkərƏn böyük nemətdir söz azadlığı,Onu qazanmadıq dərdsiz, əzabsız.
Qəhqəhə iləMən qəmliyəm,Sən daim şən.
Axşam qəribliyiYenə axşam çökür yamaca, yalaSükuta qərq olur bağça da, bağ da.
Suallar… SuallarHansı havadan udasan?Hansı ətəkdən tutasan?...
BaşabaşMüqərrərdi, gərdiş vururÇarxı-dövran başabaş;
MənəmMeşələr payızda saralıb-solar,Baharda yarpağı tökülən mənəm.
Yad et!Vəqta ki, keçər bu leyli-zülmət,İşraq edər əxtəri-həqiqət,
Gözün aydın“Mus-Mus!” deyə, axır Rza xan Mustafalaşdı,Gizlin bəzənib çıxdı üzə, maskasın açdı;
BilərHəsrət ağrısını, vüsal qəminiAyrılıq oduna yananlar bilər.
DənizXəzri əsiruzanır dənizin dili,
Mənim ömrümÖmür tənhalıqda bada gedərdi,Əgər olmasaydı gözəl insanlar.
Ah ki, o itmiş gözəldən pirəhən peyda deyilAh ki, o itmiş gözəldən pirəhən peyda deyil,Pirəhən yox, bəlkə bir beytül-həzən peyda deyil,
Vətənin matəmindəQısa bir zamanda bahar təkÇiçəklənən gözəl yurdumuz
YoxdurKür qırağının əcəb seyrangahı var,Yaşılbaş sonası, hayıf ki, yoxdur!
AmudəryaAmudərya, məni al,O cəsur dağların qoynuna sal!
Dodaqları qurumuşDodaqları qurumuşSusuz bir torpağam mən,
– Neçin pəncərəmi döydün, ey külək?– Neçin pəncərəmi döydün, ey külək?– Odur bax, yar gəlir... Çiynində örpək!
Xoş gəldinBaşına döndüyüm ay Əsmər xanım,Təşrif qılıb sən bu bağa xoş gəldin.
A yara dəydiQafil bir ox atdın, keçdi sinəmdən.Dərdindən cismimə a yara dəydi.
Qarı və Şah Sənəm— Qarı:Otağımdan durdum, gəldim yanına,
İran Astarası və Azərbaycan AstarasıOrtadan bir çay keçir, olmuş iki yan Astara,Bir yan Azərbaycan, bir səmti İran, Astara.
Aşıq Heydərlə Şikəstə Pərinin deyişməsiAşıq Heydər:Bulaq üstə duran qızlar,
Рубаи 6گر خصم تو را فلک غروری بدهدزآن پس که تو را ملک سروری بدهد
Xuraman-xuramanPənbə, şəffaf, ipəkli bir çarşaf,Lərzişi-səfvətilə hər saət
Löydə qalıbYolçunu yoldan eyləmə,Bala, sazım Löydə qalıb.
PəriNagahdan gördü gözüm,Sən təki insanı, Pəri.
Naxçıvan dumasına gər o kəsin düşdü işiNaxçıvan dumasma gər o kəsin düşdu işi,Çörəyi pİşdi, kefi kök, damağı təht oldu.
Qəzəl: Nə vüsalın məni dildən sala hicran, nə rəvaNə vüsalın məni dildən sala hicran, nə rəvaTa meyi-nab ola, ey bağrı bütün qan, nə rəva
Ay üzə-üzəAy ağalar, çeşmim yaşı sel oldu,Çalxanır sonalar ay üzə-üzə.