Süleyman Rüstəm
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yenə könlüm quşu xəyala dalıb,Başımın üstünü dumanlar alıb.
AxtararsınızBir gün yadınıza düşərsəm, məni,Bu doğma ellərdə axtararsınız.
Süleyman dərdiMəni yandırdı Füzuli kimi hicran dərdi,Uzun illər demədim xalqa bu pünhan dərdi.
Həyatdır mahnıOxucum, ömürlük şair gözümdəMəhəbbətdir mahnı, həyatdır mahnı.
Mübarizə elan edirəmDəmir kimi kəlmələrdir mənim silahım,Şeirlərdir, nəğmələrdir mənim silahım!
OxucumaOxucum, vətənə məhəbbətimiMənim bu döyünən ürəyimdə gör.
O taylı gözələMən nələr çəkmədim sənin yolunda,Sənə toxunmasın ürək sözlərim.
Təbrizli gözəllərDünyaya dəyər nazlı, siyah gözlü gözəllər,Baldan da, şəkərdən də şirin sözlü gözəllər.
Təbrizli gözələBir kitabtək qəlbini cananına aç, sevgilim,Yad sözündən, yad gözündən hər zaman qaç, sevgilim.
Cənublu gözələSən gözəllər gözəlisən gözəllərin arasında,Qoy üzməsin yelkənimiz ayrılığın dəryasında.
Çörəyim, ağlaTəbrizli bağlarda soldu gül-çiçək,Ağla, gülüm, ağla çiçəyim, ağla.
Bir ovuc torpaqDinlə mənim, ey təbrizli qan qardaşım,Bağrı yara can sirdaşım.
Amandır, getməTəbrizdən ayrılarkən*qardaşımdan eşitdiklərim*
Dilbərin gəlinlik eviDilbər totuqca qızdı, onu verdilər ərə –Aclıqdan ölməsin deyə dövlətli bir yerə.
TanışdırQəfəsdən qurtulmuş yaralı şirəm,Zəncir vura bilməz cəlladlar mənə.
Özümü gördümYenə min arzuyla çıxdım səfərə,Araz sahilində izimi gördüm.
Cənub dərdimDeyirdim ki, gələr gün dincələr artıq bir az dərdim,Xəbər gəldi Cənubdan, ah, alovlandı bu yaz dərdim!
Ən müqəddəs arzuBir arzum da var dünyada –Bu şairi salıb yada
Dostum Cavad HeyətəQardaş! Qanımız bir, canımız bir, dilimiz bir,Hicranın əlindən sonu yox nisgilimiz bir.
Qafurun ürəyiI**İnsan var ki, bütün ömrü bir heçə bənzər,
Gülbahar– Danış, danış, Gülbahar,– Olum tanış, Gülbahar,
12-ci tüfəngAt belində yavaş-yavaş dırmanırıq dağlara,Öz əlilə gözəl bahar min rəng vurmuş bağlara,
Nazim Hikmət“Düşünən beyni Moskvaysa ölkəmizin,Təzə qan dağıdan qəlbidir Bakı!”
İsmayıl Hidayətzadəİsmayıl Hidayətzadə dedikdə gözlərimiz önündə mənalı, qaynar həyat sürmüş böyük istedada malik sənətkarımız canlanır.Hidayətzadə kimsəyə bənzəmirdi. O özündən əvvəl gələn sənətkarlardan öyrənərək, özünəməxsus orijinal, axtarışlarla dolu sənət yollarında addımlayırdı. Bəstəboy, qarabuğdayı, od baxışlı bu adamın daxilində bir sənət ümmanı dalğalanırdı. O, nə evdə, nə teatrda rahatlıq bilməzdi. Həmişə axtarışda, həmişə səhnəmizin inkişafı üçün düşünməkdəydi.
Qaçaq NəbiBeş pərdəli, doqquz şəkilli tarixi dramatik poema*İştirak edənlər
Süleymanam, dəyişmərəmKönül necə sevinməsin, bahar gəlib, bahar gəlib,Gəzib diyar-diyar gəlib.
Əlin yandı, dilin yandı“Məni candan usandırdı,*Cəfadan yar usanmazmı?*
Duz-çörəyi itirmə!İnsanın şərəfi, bəzəyi məncə,İnan, nə ipəkdir, nə tirmə, oğlum!
Yaxşı ki varamAzərbaycanımda yaxşı ki, varam,Söz gülüstanımda yaxşı ki varam.
Borcluyam insanlaraDünyaya göz açandan sirdaşımdır ilk bahar,Zəfərlər kitabında öz adım, öz peşəm var.