Fuzuli · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
گر فلک با تیغ کین بر سینه ام چاک افکنددل ز چاک سینه ام آتش بر افلاک افکند
Ghazal 194دل اسیر خم گیسوی تو شددیده حیران مه روی تو شد
Ghazal 203خواهم چو سایه افتم دنبال آن سمنبرهر جا که او نهد پا من جای پا نهم سر
Ghazal 216یارب بحق حرمت رندان درد نوشما را میفکن از نظر پیر می فروش
Ghazal 222لاف زد پیش رخت گلبن ز گلبرگ ترشزد صبا از قهر گلبرگ ترش را بر سرش
Ghazal 238بود درد دل از سودای عشقت حاصل عاشقچه حاصل چون نه آگاه از درد دل عاشق
Ghazal 249زبان مرغ می داند مگر گلکه دارد گوش بر فریاد بلبل
Ghazal 262در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستمکه فرقی نیست پیش هر که هست از نیست تا هستم
Ghazal 308از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمیدانمخدا میداند این سر نهان را، من نمیدانم
Ghazal 322چیست جرم من که باز از چشم یار افتادهاممعتبر بودم ز چشم اعتبار افتادهام
Ghazal 366ز فلک می گذرد آه و فغانم بی تواین چه عمر است که من می گذرانم بی تو
Ghazal 385مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهیز اطوارت نیم راضی نداری اشکی و آهی
Ghazal 397در کبودی فلک چون مه من نیست مهیبر سر هیچ مهی نیست هلال سیهی
Ghazal 37ای آنکه آفت دل و جان و تنی مرامن دوستم ترا تو چرا دشمنی مرا
Ghazal 81گر نقابی نبود مهر رخش را غم نیستتاب رخساره او هم ز نقابی کم نیست
Ghazal 85آزمودم عشق خوبان را بلایی بوده استوانکه می گویند عاشق مبتلایی بوده است
Ghazal 87غیر ناکامی ز محبوبان مرا مطلوب نیستعاشقان را کام دل جستن ز خوبان خوب نیست
Ghazal 94هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشتالفی کش قلم صنع به شنگرف نوشت
Ghazal 95تا غایبی تو مجلس ما را حضور نیستدور از تو بی حضوری عشاق دور نیست
Ghazal 100من نگویم چون قدت سروی ز بستان برنخاستخاست اما فتنه انگیز و خرامان برنخاست
Ghazal 123مرا هرگه که پندی میدهد با چشم تر ناصِحنهال محنتم را میدهد آب دگر ناصح
Ghazal 138ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیردشود سرکش ز پا افتادگان را دست کم گیرد
Ghazal 158کلکی که صورت من و آن دلربا کشیدافکند طرح دوری و از هم جدا کشید
Ghazal 165دوشم انیس خلوت گرمابه یار شدهر موی بر تنم مژه اشکبار شد
Ghazal 188رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری بردگردد هزاران پاره و هر پاره را تاری برد
Ghazal 218مرا دل ترک داد و کرد میل آن مه دلکشکه دارد میل بالا شعله چون میخیزد از آتش
Ghazal 253من که بیلالهرخی ساکن گلخن شدهامزآتش عشق چنین سوخته خرمن شدهام
Ghazal 256نفسی نیست تمنای تو بیرون ز سرمتو ز من بی خبری کی ز تو من بی خبرم
Ghazal 340نمی مردم از آن تیغی که زد آن سیمبر بر مناگر از پی نمی زد سایه اش تیغ دگر بر من
Ghazal 343شد چاک چاک سینه و از قطرهای خونافتاد پاره پاره دل از چاکها برون