Fuzuli
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
در دل لاله غمت آتش سودا انداختشمع را آتش سودای تو از پا انداخت
Rubai 93خوش آن که دمی با تو کنم سیر چمنمن پر کنم از اشک و تو از گل دامن
Rubai 99ابنای زمان که در جهانند همهاز جور زمانه در فغانند همه
Ghazal 102عاشقی رونق ز اطوار من حیران گرفتعشق از فرهاد صورت یافت از من جان گرفت
Rubai 105یارب به رسالت رسول عربییارب به حریم روضه پاک نبی
Ghazal 120ای مرضهای معاصی ز تو محتاج علاجتو شفیع و همه عالم به شفاعت محتاج
Ghazal 122عکس لبت نمود دلم کرد خون قدحدردا که کرد سوز درونم فزون قدح
Ghazal 134بخاک پای تو تا ترک سر نخواهم کردهوای کاکلت از سر بدر نخواهم کرد
Ghazal 137عکس قد او آینه بربود خطا کردخود را چو دل ما هدف تیر بلا کرد
Ghazal 144درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیردو گر خواهد که گیرد خانه در کوی عدم گیرد
Ghazal 152هر پریچهره که دوران به جهان میآردبهر آزار دل خستهدلان میآرد
Ghazal 153پریرخان به جفا قصد جان ما مکنیدوفا کنی به عشاق خود جفا مکنید
Ghazal 155بخت بد بیاختیار از کوی یارم میبردبیقرارم میکند بیاختیارم میبرد
Ghazal 157بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسیدآه این چه ظلم بود که بر آسمان رسید
Ghazal 181حبیب درد دلم را دوا نخواهد کردترحمی بمن مبتلا نخواهد کرد
Ghazal 183لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آیدمبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید
Ghazal 187نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشدنمی خواهم که بینم از حسد گر چشم من باشد
Ghazal 193دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شدآنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد
Ghazal 201یار خواهی دلا ز جان بگذراز همه هستی جهان بگذر
Ghazal 202می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگرکرد دل بازیچه طفلان مرا پیرانه سر
Ghazal 204می دهد زاهد به ما هر لحظه آزار دگرگرچه ما کار دگر داریم او کار دگر
Ghazal 205ای جمالت ز گل گلشن جان رعناترهر چه رعناتر ازان نیست ازان رعناتر
Ghazal 207خاک شد جسم و غمت مونس جانست هنوزسوخت دل جان به جمالت نگرانست هنوز
Ghazal 221بکویش می روم بهر تماشای مه رویشتماشاییست از رسواییم امروز در کویش
Ghazal 235باغ حسن از گل رخسار تو دارد رونقکشور عشق بتیغ مژه ات یافت نسق
Ghazal 239ما را ز وصل دوست جدا می کند فلکباز این چه دشمنیست بما می کند فلک
Ghazal 255بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدمز بی داد بتان کافر نبیند آنچه من دیدم
Ghazal 259نه از تیری که بر دل میزنی چندین فغان دارمسوی خود میکشی ای ناله از رشک کمان دارم
Ghazal 263به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردمدویدم آن قدر کان خاک را چون توتیا کردم
Ghazal 272بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتمتا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم