Mədinə Gülgün: Təbiət və bahar
Könül bir dünyadır — yazı, payızı,Könlümdə fəsillər nəğmələnərlər.
Əlvida, əlvida...Əlvida, əlvida, ey çöllər, düzlər,Əlvida, əlvida, körpə nərgizlər.
Sevincim, kədərimSevincim dünyaya sığmayır bəzən,Sanki sevincimə qərq olur aləm.
Mən yaşa dolduqcaSənə dənizləri verərəm, dedin,Bu sözdən dəniztək qabardı sinəm.
Sevincim, umudumŞiblinin laləsində,Qızıl piyaləsində,
Qoşa qalır izlərimizAzəroğluna*Nə yaxşı ki, sən var idin yer üzündə,
Şirin bir laylayamDağların başında bitən çiçəyəm,Hər əsən küləyə baş əymərəm mən.
On səkkiz yaşınız qayıdır geri1941-45-ci illər müharibəsində*iştirak edən bacılarıma*
Amandır, toxunma yasəmənlərəYazırsan, yamanca darıxmışam mən,Yenə səndən ötrü, Bakıdan ötrü.
İnanar birdənKönlüm körpə bənövşəTək qalsa dönər birdən.
Təbrizin küçələriGecə yuxuma gəldi,Əvvəlkitək gözəldi.
Bulaqlar başladı öz nağılınıBahar yenə gəldi köksündə atəş,Bulaqlar başladı öz nağılını.
Yazılı nağıllarYaşıl yarpaqlara xal düşdü yenə,Yaşıl yarpaqların növrağı getdi.
Lalələrin bağrı yandı...Yol üstündə gəlin söyüd boylandı,Hörükləri qızıl zərə boyandı.
Hər obada bayram olaNə yaxşıdır yaz yağışı içindəBənövşələr ürpək-ürpək yuyuna.
Durnalar qayıdandaUca dağlar başındaYenə karvan yol eylər.
GözəllikDaş-qaşlda axtarma gözəlliyi sən,Gözəllik çəməndə, çiçəkdə olar.
Arzularım, ümidlərimÖmrüm payız ilə, qış arasında,Yol saldım dağ ilə, daş arasında.
Bu dünyadaBiz görüşdük, uçdu çən də, duman da,Gözlərimdə dünya güldü bir anda.
Qalır ocağımız, közümüzKülək bir yarpağı aldı, apardı,Dedim, təbiətdə bu tufan nədi?
Əlvan xalı sərdi yollar...Göylər açdı yaxasını,Bənövşələr səpələndi.
Qurban olumVətən, sənin sal qayana,Boz daşına qurban olum.
Nazı artır güllərinDağ başına duman gəlsə danışma,Dağ başından bir gün duman düşər bil.
Arzularım...Nə olaydı tale bir də güləydi,Durulaydı göy də, yer də, güləydi.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.