Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yanmasa eşq oduna, cismdə can istəmərəm,Yanaram şam kimi, atəşdən aman istəmərəm.
Qəzəl 319Yüz dəfə göz açdım güli-rüxsarına, ey can,Hər dəm üzə açdım iki yüz seyl ilə tufan.
Qəzəl 337Qorxuram bu cismi-zarımdan o dəm ki, can çıxa,Ol zaman, ol ləhzədə canan qəmi candan çıxa.
Qəzəl 338Ey gözəl, getmə, mənim qəlbimi sən qan eləmə!Eşqimin dağını gəl hicr ilə suzan eləmə!
Qəzəl 347Göstərirsən üz ki, xurşidi-cahanara budur,Aləmə sən od vurursan, rəsminiz guya budur.
Qəzəl 352Yaxıbsan qəlbi, barı şölə tək gəl çəkmə sər məndən,Nəzər qıl, şəm tək yannam, sən olma bixəbər məndən.
Qəzəl 374Mənləsən, ah, mənə, heyf, deyilsən mail,Olmusan dildə ikən dəri-dilimdən qafil.
Qəzəl 377Ya rəbb, o dərdsiz dərdimə dərman edər, ya yox?Bir dərdə düçarəm, ona çarə edər, ya yox?
Qəzəl 381Zəifəm eylə kim, hicrində bir xurşidrüxsarınKi, tab etməz vücudum kölgəsinə bircə divarın.
Qəzəl 390Pərilər içrə qəsdi-can edən, evlər yıxan sənsən,Edən aşiqlərin qəlbin dəmadəm ləxtə qan sənsən.
Qəzəl 399Mənəm şeydası ol mahın, o məndən bir xəbər tutmaz,Saqınmaz tiri-ahimdən ki, qarşımda süpər tutmaz.
Qəzəl 408Dedin ki, əhli-vəfayə cəfa sən etməyəsən,Yaman olar, bu xoş əhdə vəfa sən etməyəsən.
Rübai 2ای معرفتت وسیله خلقت مالطف تو خمیر مایه طینت ما
Rübai 3گر اهل دلی بده رضایی بقضااز دایره رضا منه بیرون پا
Qəzəl 6Qübari-rahini, ey mehr, tutiya eləmə,Tutub bərabər onu xak ilə, fəna eləmə!
Dust bipərvə, fələk birəhm, dövran bisükunDust bipərva, fələk birəhm, dövran bisükun,Dərd çox, həmdərd yox, düşmən qəvi, tale' zəbun.
Qitə 9Cəmalü hüsnünə ey daima olan məğrur,Nədən cünun bu qədər səndə əqlə qalibdir.
Qəsidə 13سجده خاک نجف مرغوب اهل عالم استچون نباشد سجده گه جایی که خاکش آدم است
Qitə 14Ey ağıl sahibi, unutma bunu,İki kəsdən sənə çətinlik olar.
Qəzəl 16Gümüşbədənli gözəllərin sevgisi məni heyran edir,Əhvalimdən büt kimi məni xəbərsiz qoyur.
Rübai 34Aləm varlığına aydın bir dəlil,Hər zərrə açmışdır zikrin üçün dil.
Qəsidə 40منم به بادیهٔ نیستی نهاده قدمبه حرف قید ز کلک فنا کشیده رقم
Rübai 44Seyid olmalıdır hər işdə yüksək,Surətdə, siyrətdə böyük cəddi tək.
Qəzəl 46Tərki-dünyalıq nədir, təqva nədir? – biz bilmərik,Eşqdən başqa nə var əfsanədir, – biz bilmərik.
Qəzəl 51Kirpiyimdən qan sızar şamü səhər, bilməm neçin?Canımı üzməkdədir sonsuz kədər, bilməm neçin?
Qəzəl 60Qurandı vəsfi-cahü cəlali Məhəmmədin,Əhkami-şər şərhi-kəmali Məhəmmədin.
Qəzəl 65Ömrün uzun olubsa pərişan keçib gedib,Daim əsiri-türreyi-canan keçib gedib.
Qəzəl 67Məcnunla mənim dərdimin əfsanəsi birdir,Söz ayrısa da, aşiqi-divanəsi birdir.
Qəzəl 70Məhi-dəllakim olub ayineyi-əhli-nəzər,Seyd edir ayinə tək hər kəs ona baxsa əgər.
Qəzəl 73Oxlarından həlqə-həlqə oldu zəncir tək tənim,Aşiqi-divanəyəm, eşqindi zəncirim mənim.