Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gərdi-rəhin, ey əşk, yudun çeşmi-tərimdən,Tərki-ədəb etdin, nola düşsən nəzərimdən.
Gör sirişkim şəbi-hicran, demə kim, qandır buGör sirişkim şəbi-hicran, demə kim, qandır bu,Zərrə-zərrə şərəri-atəşi-hicrandır bu.
Ləbin əksi gözüm yaşini mey tək laləgun etdiLəbin əksi gözüm yaşini mey tək laləgun etdi,Zənəxdanın muradım dəstgahın sərnigun etdi.
Məgər xab içrə gördün, ey könül, ol çeşmi şəhlayiMəgər xab içrə gördün, ey könül, ol çeşmi-şəhlayiKi, qıldın türfətül-eyn içrə ğərqi-əşk dünyayi.
Mərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağıMərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağı,Söndürmə öz əlinlə yandırdığın çirağı.
Məskən, ey bülbül, sənə gəh şaxi-güldür, gəh qəfəsMəskən, ey bülbül, sənə gəh şaxi-güldür, gəh qəfəs,Necə aşiqsən ki, ahindən tutuşmaz xarü xəs.
Rəvacın nəqdi-peykanınla bulmuş hüsn bazarıRəvacın nəqdi-peykanınla bulmuş hüsn bazarı,Keçər nəqdin əgər min Yusifin olsan xiridarı.
Rəngi-ruyindən dəm urmuş sağəri-səhbayə bax!Rəngi-ruyindən dəm urmuş sağəri-səhbayə bax!Afitab ilə qılır dəva, tutulmuş ayə bax!
Seyr qıl, gör kim, gülüstanın nə abtü tabı varSeyr qıl, gör kim, gülüstanın nə abü tabı var,Hər tərəf min sərvi-sərsəbzü güli-sirabı var.
Kargər düşməz xədəngi-tə’neyi-düşmən manaKargər düşməz xədəngi-tə’neyi-düşmən mana,Kəsrəti-peykanın etmişdir dəmirdən tən mana.
Şəb ki, miftahi-məhi-növ ola gəncinəgüşaŞəb ki, miftahi-məhi-növ ola gəncinəgüşa,Qıla peymaneyi-gərduni cəvahirpeyma.
Sən yüzündən aləmi rövşən qılıb saldın niqabSən yüzündən aləmi rövşən qılıb saldın niqab,Yazıya. salsın bu gündən böylə nurin afitab.
Vəslin bana həyat verir, firqətin məmatVəslin bana həyat verir, firqətin məmat,Subhanə xaliqi xələqəl-movtə vəl-həyat..
Bəhri-eşqə düşdün, ey dil, zövqi-dünyani unut!Bəhri-eşqə düşdün, ey dil, zövqi-dünyani unut!Baliğ oldun, gəl rəhimdən içdiyin qani unut!
Xətti-rüxsarın edər lütfdə reyhan ilə bəhsXətti-rüxsarın edər lütfdə reyhan ilə bəhs,Hüsni-surətdə cəmalın güli-xəndan ilə bəhs.
Şö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olurŞö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olur,Ah kim, yetgəc bana bir bərqi-aləmsuz olur.
Səbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetərSəbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetər,Əsər ki var, xərab olmağa bəhanə yetər.
Ah eylədiyim sərvi-xuramanın üçündürAh eylədiyim sərvi-xuramanın üçündür,Qan ağladığım qönçeyi-xəndanın üçündür.
Şəfayi-vəsl qədrin hicr ilə bimar olandan sorŞəfayi-vəsl qədrin hicr ilə bimar olandan sor,Zülali-zövq şövqün təşneyi-didar olandan sor.
Ey könül, ol xəncəri-müjganə eylərsən həvəsEy könül, ol xəncəri-müjganə eylərsən həvəs,Qəsdi-can etdin, bəqayi-ömrdən ümmidi kəs.
Göz yaşımdan suzi-pünhanım edər arif qiyasGöz yaşımdan suzi-pünhanım edər arif qiyas,Necə kim, tə’siri-əncümdən degil əxtərşünas.
Çox təfaxür qılma cəm i-mal ilə, ey xacə kimÇox təfaxür qılma cəm'i-mal ilə, ey xacə kim,Simü zər cəm'iyyəti-əhli-qürur eylər səni.
Bəxil qılmasa cəm’ etdiyi dirəm sərfin suznak iləBəxil qılmasa cəm’ etdiyi dirəm sərfin,Nihali-məqsədi sərsəbz olub səmər verməz.
Ey qaziyi-xücəstəliqa kim, həq eyləmişEy qaziyi-xücəstəliqa kim, həq eyləmişSahibsəriri-məsnədi-hökmi-qəza səni!
Sən nə afətsən mənə, ey əqli-bədfərcam kimSən nə afətsən mənə, ey əqli-bədfərcam, kim,Bulmaq olmaz surəti-qürbündə asari-nişat.
Ey vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçünEy vəziri-mülkpərvər kim, nizami-mülk üçün,İntixab etmiş cəmi’i-xəlqdən sultan səni.
Ey ki, aləmdə məhəbbət adini məzmun edibEy ki, aləmdə məhəbbət adini məzmun edib,Hər zaman bir mahrüxsarın olursan maili.
Aqibət ahim mənim ol maha tə’sir etməsəAqibət ahim mənim ol mahə tə’sir etməsə,Bunca əfsunum pərivəş yarı təsxir etməsə,
Mənəm ki, qafiləsalari-karivani-qəməmMənəm ki, qafiləsalari-karivani-qəməm,Müsafiri-rəhi-səhrayi-möhnətü sitəməm.
Seyli-sirişkim oldu rəvan xaki-kuyinəSeyli-sirişkim oldu rəvan xaki-kuyinə,Can valeh oldu lə’li-ləbü göftguyinə,