Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Yoxdu bu rüsvalığın dərdinə dərman, ey təbib!Eyləmə rüsva özün, həm qəlbimi qan, ey təbib!
Rübai 54Fələk hər işıqlı ulduzla axşamAqillər qəlbinə dağ basır müdam.
Qəzəl 57Tünd olur hərdəm məzaci bisəbəb,Eyləyər aşiqlərə yarım qəzəb.
Rübai 60Hərgiz gözəllərdən görmədim vəfa,Dərmədim gül vəfa bağından əsla.
Qəzəl 71Günəş çox torpağa düşdü ki, nur alsın yanağından,Nəsibi olmadı öpsün sənin tozlu ayağından.
Rübai 74Ey ciyər qanıyla dövlət toplayan,halın necə olar sən ölən zaman?
Rübai 75Çoxdandır vüsalın dövlətilə mənAyrıldım bənəfşə, sünbül, çəməndən.
Qəzəl 78Bağlayıb qəlbimi geysuyi-xəmi-pürşikənin,Qalacaqdır, məni öldürsən, adın qanlı sənin.
Qəzəl 84Güldən almış ziynəti ol türfə dəstarın sənin,Hər yana saçmış qığılcım odlu rüxsarın sənin.
Qəzəl 91Bizə hədsiz cəfalər gördü məhrulər rəva hər dəm,Ömür yoldaşı olduq onlara, gördük cəfa hər dəm.
Qəzəl 99Mənim bu halimə ol ay nədən nəzər qılmaz,Gəlirsə bircə gün, amma bir ay güzər qılmaz.
Qəzəl 103Sanma tək bircə mənim qəddimi eşq eylədi xəm,İki qat eylədi dövranı da bu dərd ilə qəm.
Rübai 104Dedim: yar, sən məni pərişan etdin,Qəlbimi taladın, qəsdi-can etdin.
Qəzəl 109Fəna səhrasının çıx seyrinə, yaxşı səyahətdir,Nə qovğa var, nə fitnə, ol biyaban sanki cənnətdir.
Qəzəl 110Bir can ki, ondan almaya azar hardadır?Ondan deyil o kəs ki, tələbkar hardadır?
Qəzəl 128Vəslin mənə novruz, gecəsi oldu müyəssər,Sanki o gecəm gündüz ilə oldu bərabər.
Qəzəl 133O muğ balası məndən könül və dini tərk etməyi istəyir,Sevgi yolunda bundan da möhkəm olmağımı istəyir.
Qəzəl 139Könlümün cövr təmənnası var ol bədxudən,Yenə könlüm bu təmənnadadır ol ahudən.
Qəzəl 142Tiği-cövrünlə könül, var yeri, bərbad olsa,Şüşə əlbəttə sınar, düşməni fulad olsa.
Qəzəl 146Möhtaci-vüsalın, gözəlim, söylə kim olmaz?Müştaqi-camalın, gözəlim, söylə kim olmaz?
Qəzəl 149Bəzək vaxtı baxarsa güzgüyə gül üzlü ol canan,Görər kirpiklərindən güzgünün köksündə yüz peykan.
Qəzəl 159Girdbadın tozu, ey məh, demə örtüb bədənim,Oynadır torpağı da naləmin ahəngi mənim.
Qəzəl 160Var bu sinəmdə oxundan yüz yara hər dəm mənim,Sineyi-çakim olub sanki dəmirdən cövşənim.
Qəzəl 161Qanlı göz yaşım sübut eylər, ciyər pürxun olub,Bir deyən yoxdur nədən könlüm belə məhzun olub.
Qəzəl 171Ayüzlüm hər kəsə ləli-ləbindən kam vermişdir,Mənə kam istəyəndə hər zaman düşnam vermişdir.
Qəzəl 180Ağlaram, var gözümün yaşına, əlbəttə, səbəb,Ağlasam qəlbimin əhvalına, gəl sanma əcəb.
Qəzəl 208Könlüm eşqin ilə rüsvayi-cahan oldu bu gün,Qəlbimin gizli olan dərdi əyan oldu bu gün.
Qəzəl 227Ənbərdən ay camalını salmış həsarə xət,Bənzər o gül üzarın üçün pərdədarə xət.
Qəzəl 230Cananımın vüsal xəlvətinin məhrəmi oldu çıraq,Can telinə qibtədən çıraq od vurdu.
Qəzəl 234Qəm yolunda diləsən kim, ola bir yar sənə,Ey könül, cam götür kim, ola qəmxar sənə