Seyid Əzim Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Nuşirəvan və şikarŞeyx Sədi “Gülüstan” kitabında nağıl edib ki, Nuşirəvani-adil
Hörmüz ibn NuşirəvanHörmüz tacidara dedilər ki, atanın vəzirlərindən nə xəta gördün ki,cümləsin zindana saldın?
Çin padşahının İskəndərdən sualıÇin padşahı İskəndərdən sual elədi ki, padşahlığın ləzzətin nəşeydə gördün?
Qazi hekayəsiBir axmaq qazinin yanına gəlib sual elədi ki, oruc tutan şəxsə nə vaxtoruc açmaq gərək?
Şair və dövlətliBir miskin şair bir təvangərin yanına gəldi. Elə yovuq oturdu ki,şair ilə təvangər arasında bir vəcəb (qarış) yer qaldı. Təvangər bu səbəb-
Olmasaydı qəmi-eşqin dili-viranımdaOlmasaydı qəmi-eşqin dili-viranımda,Saxlamazdım onu bu izzət ilə yanımda.
Görəsən kim nə imiş hörməti-səhbayə səbəbGörəsən kim nə imiş hörməti-səhbayə səbəbKi, həram etdi bu can cövhərini Şahi-Ərəb.
Bu gələn kimdi ki, yüz vəlvələ Şirvanə salıbBu gələn kimdi ki, yüz vəlvələ Şirvanə salıb,Qülğülə, hüsnü onun, aləmi-imkanə salıb.
Əğyarı ki, gördüm eləyir yarə məhəbbətƏğyarı ki, gördüm eləyir yarə məhəbbət,Minbəd gərək mən edim əğyarə məhəbbət.
Ta ki, gəldi əbr tək rüxsari-mahi-yarə xətTa ki, gəldi əbr tək rüxsari-mahi-yarə xət,Ruzgarım eylədi ol zülflər tək qarə xət.
Eşqdir eyləyən aləmdə bəlalər iycadEşqdir eyləyən aləmdə bəlalər iycad,Eşqdəndir bu qədər aləmi-kovn içrə fəsad.
Dili-sədçakə zülfündən gələn qəm şanədən gəlməzDili-sədçakə zülfündən gələn qəm şanədən gəlməz;Cəfa kim aşinalərdən gəlir, biganədən gəlməz.
Səndə, ey ləli şəkər, bunca vəcahət qalmazSəndə, ey ləli şəkər, bunca vəcahət qalmaz,Dili-sədpareyi-aşiqdə cərahət qalmaz.
Novbahar əyyamıdır, mən zar qaldım yarsızNovbahar əyyamıdır, mən zar qaldım yarsız,Hiç bülbül olmasın bu fəsldə gülzarsız.
Çəkər candan əlin könlüm ləbi-dildardən keçməzÇəkər candan əlin könlüm ləbi-dildardən keçməz,Keçər meyxarə aləmdən, meyi-gülnardən keçməz.
Aləmə fitnə salan mədəni-şərdir vaizAləmə fitnə salan mədəni-şərdir vaiz,Haşəlillah demənəm mən ki, bəşərdir vaiz.
Halımı bil, ey səba, etməgə cananə ərz.Halımı bil, ey səba, etməgə cananə ərz.Bülbüli-bidil qəmin eylə gülüstanə ərz.
Məni gədalığa ol yari-pürsitiz istərMəni gədalığa ol yari-pürsitiz istər,Həzar şükr ki, yarım məni əziz istər.
O qəragöz ki, mənim eşqdə sultanımdırO qəragöz ki, mənim eşqdə sultanımdır,Xaki-payı gözümə köhli-Sifahanımdır.
Ey gül, nə rəvadır səni meyxarə desinlərEy gül, nə rəvadır səni meyxarə desinlər,Bədnam desinlər səni, avarə desinlər.
Şükr eylə, könül, söhbəti-cananə yolun varŞükr eylə, könül, söhbəti-cananə yolun var,Ey tutiyi-şeyda, şəkəristanə yolun var.
Demək hali-dili-zarı o gülrüxsarə müşküldürDemək hali-dili-zarı o gülrüxsarə müşküldür,Məbadə inciyə qəlbi, bu dərdə çarə müşküldür.
Çeşmində qəzəb yoxsa dili-zarım üçündür?Çeşmində qəzəb yoxsa dili-zarım üçündür?Qəhri o təbibin dili-bimarım üçündür?
Hanı o mah ilə mən işrət etdigim gecələrHanı o mah ilə mən işrət etdigim gecələr,Tülui-sübhə kimi söhbət etdigim gecələr.
Hərçənd xubrudə bu adətdi, naz olurHərçənd xubrudə bu adətdi, naz olur,Sən tək, vəleyk, naz qılan yar az olur.
Eşq əhli ki, xali-ləbi-cananı öpərlərEşq əhli ki, xali-ləbi-cananı öpərlər,Ol Kəbə ara vermək üçün canı, öpərlər.
Qönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylərQönçənin bağrını əzzəldə fələk qan eylər,Sonra könlünü açıb dəhrdə xəndan eylər.
Qadan alım, ay qara göz, sənə bu əda neçindirQadan alım, ay qara göz, sənə bu əda neçindir,Nə üzüqaralıq etdim, mənə bu iza neçindir?
Bir mahı sevib, çərxə təmənnadən usandıqBir mahı sevib, çərxə təmənnadən usandıq,Bu düşməni-kəcbinə müdaradən usandıq.
Nə xoşdur bir zaman bir dilbərin eşqində zar olmaqNə xoşdur bir zaman bir dilbərin eşqində zar olmaq,Ümidi-vəsl ilə hicrində müddət biqərar olmaq.