Fuzuli · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کرد از خون جگر چرخ تنم را نمناککه ز من گرد نیابد چو مرا سازد خاک
Ghazal 243ز حد گذشت بدور تو بی قراری دلمشو ز حال دل بی قرار من غافل
Ghazal 244ای دل از دیده فزون دیده ز دل سوی تو مایلدلم از دیده ترا می طلبد دیده ام از دل
Ghazal 247شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجلکه صبح آید کشد تیغ و کند قربانم آن قاتل
Ghazal 257بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدمکه تا سر رشته وصلت بدست خویشتن دیدم
Ghazal 267به دل مهر تو کردم نقش و چشم از غیر بر بستمدر آوردم درون خانه شمعی را و در بستم
Ghazal 269گه جولان غبار انگیز از آن شد رخش جانانمکه زد دستی و گرد تن فشاند از دامن جانم
Ghazal 273عمریست ای پری که رخت را ندیدهایمما را تو دیدهای و تو را ما ندیدهایم
Ghazal 276با هر که غیرتست نگاهی نکرده ایمما را چه می کشی چو گناهی نکرده ایم
Ghazal 277خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنمسر چون حباب صبحدم از خون برون کنم
Ghazal 280هر لحظه صد جفا ز بلای تو میکشمعمریست جان من که جفای تو میکشم
Ghazal 288ز آهم سوخت بیمهرِ رُخَت مَهْ، دوش کوکب همبخواهد سوخت گردون گر برآرم آهی امشب هم
Ghazal 290داغ عشق صنم لاله عذاری دارمدل سودا زده جان فگاری دارم
Ghazal 293بدلبری سر و کاری درین دیار ندارمدرین دیار چه مانم چو هیچ کار ندارم
Ghazal 299ما فراغ از غم بیش و کم عالم داریمغم نداریم اگر بیش و گر کم داریم
Ghazal 301میروم در سینه صد درد نهانی میبرمکوهِ دردم از سر کویت گرانی میبرم
Ghazal 302از آن رو با تو من آیینه را همتا نمیبینمکه من هرگاه میبینم ترا خود را نمیبینم
Ghazal 310چو طفلان پیشهای جز گریه در عالم نمیدانمنمیداند کسی درد مرا من هم نمیدانم
Ghazal 315گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنمگل صد برگ بهار غم عشق تو منم
Ghazal 317عهد کردم که دیگر بیهده کاری نکنمسوی خوبان جفا پیشه گذاری نکنم
Ghazal 325ای شمع که شد سوخته عشق تو جانمروشن شده باشد بتو هم سوز نهانم
Ghazal 329چرا نگاه بدور رخت بماه کنمکه چون نگاه کنی بر زمین نگاه کنم
Ghazal 332گوش بر قول رقیبان بداندیش مکنجور بر عاشق سودا زده خویش مکن
Ghazal 333اسیر دام زلفم کرده بر گرد سرگردانچو گردانیده سرگشته ام سرگشته تر گردان
Ghazal 336دوش در مجلس نگاری بود همزانوی منعیشها می کرد دل تا صبح از پهلوی من
Ghazal 341داریم در زمانه بد طالع زبونطالع چنین زمانه چنان چون کنم چون
Ghazal 345زین ندامت که نشد خاک درت مسکن مناشک از چهره جان شست غبار تن من
Ghazal 348تا بدرد عشق جان از تن نمی آید بروندرد عشق او ز جان من نمی آید برون
Ghazal 351نمی دانم چه بد کردم چرا رنجید یار از منکه افکند از نظر برداشت چشم اعتبار از من
Ghazal 362دل که پنهان است شوق لعل محبوبان دروغنچه بشگفته است اوراق گل پنهان درو