Məhəmməd Füzuli: Təbiət və bahar
Gül camalından uzaq hər yerdə yatdım, ey nigar,Göz yaşım axdı, çəkildi dövrəmə gildən divar.
Qəzəl 277Hər gecə ağlamaqla qan içində boğuluram,Səhər başımı köpük kimi qandan çıxarıram.
Qəzəl 281Şux sənəmlər eşqinə düşmüş könül, divanəyəm,Eşqdə Məcnuna tay tutma məni, mərdanəyəm.
Qəzəl 287Mən odam, rəsmi budur mənzilim olsun külxən,Deyiləm gül ki, tapam gülşən içində məskən.
Qəzəl 290Aşiqəm, bir sənəmi-laləüzarım vardır,Bir də sevdalı başım, qəlbi-figarım vardır.
Qəzəl 291Qapından toz kimi bir an ayırsa cismimi yellər,Başım əflakə də çatsa, könül kuyinə meyl eylər.
Qəzəl 293Mənim cahanda ki, bir yari-gülüzarım yox,Işim ki, yox, burada qalmağa qərarım yox.
Qəzəl 296Nə qədər ki, olmuruq, bir sevgilinin qəmi ilə olmuşuq,Bir laləüzlünün dərdi və dağı ilə olmuşuq.
Qəzəl 301Sinədə yüz gizli dərdim qaldı, canan, əlvida!Qəm dağı köçdü qapından, getdim, ey can, əlvida!
Qəzəl 302Budur illət səni mən güzgüyə oxşatmaram, cana!Səni gördükdə cismimdən əsər mən görmərəm əsla.
Qəzəl 306Əlif qədin həvəsi çəkdi sinəm üzrə nişanKi, yoxluğun qələmi xəttin etdi bizdə əyan.
Qəzəl 307Sənin əksin deyil ayinədə, ey nazlı sənəm,Bəlkə bətnində Məsihasını bəslər Məryəm.
Qəzəl 314Könlümdəki qəm qönçeyi-xəndanın üçündür,Göz yaşlarım ol ləli-dürəfşanın üçündür.
Qəzəl 315Qəm qılıncın eləyib cismimi sədparə mənim,Güli-sədbərgi-bahari-qəmi-eşq oldu tənim.
Qəzəl 316Pəriüzlü gözəllərin sevgisindən necə bir an uzaq olum,Dünyaya bir iş üçün gəlmişəm, işsiz necə olum?
Qəzəl 317Özümə söz verdim ki, daha faydasız bir iş görməyim,Cəfakar gözəllərə sarı getməyim.
Qəzəl 322Var nə təqsirim yenə mən çeşmi-yardan düşmüşəm?Mötəbərdim, heyf, indi etibardan düşmüşəm.
Qəzəl 337Qorxuram bu cismi-zarımdan o dəm ki, can çıxa,Ol zaman, ol ləhzədə canan qəmi candan çıxa.
Qəzəl 338Ey gözəl, getmə, mənim qəlbimi sən qan eləmə!Eşqimin dağını gəl hicr ilə suzan eləmə!
Qəzəl 348Çıxmayınca ta bədəndən eşq dərdilə bu can,Tərk qılmaz ruhumu sevdasının dərdi, inan!
Qəzəl 351Nə etdim bilmirəm yarə ki, küsdü nazlı yar məndən,Gözündən düşmüşəm yarın, kəsibdir etibar məndən.
Qəzəl 367Könül ələmlərini mən verim xəbər, sən eşit!Xəbərsiz olma qəmimdən, bu pəndi məndən eşit!
Qəzəl 370Dün eşitdim gülşənə naz ilə etmişsən güzar,Rəşki-ruyindən yetişmişdir gülə yüzlərcə xar.
Qəzəl 376Boy atıbsan sərv tək, bir afəti-can olmusan,Parlayıb bir gün kimi, aşubi-dövran olmusan.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.