Fuzuli
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای در دل ما ز ذوق قرب تو نشاطعلم تو محیط هستی ماست محاط
Rubai 71ای سر محبت تو در جان محفوظهم دل ز محبت تو هم جان محظوظ
Ghazal 73تن که از تیر تو چون زنجیر روزن روزنستتا شدم دیوانه عشق تو زنجیر من است
Rubai 73داری همه شب دیده بیدار ای شمعوز سوز جگر چشم گهربار ای شمع
Ghazal 74در هجر یار حال دل زار مشکل استزین حال واقف ار نشود یار مشکل است
Ghazal 77هر زمان حال من از عشق تو دیگرگون استبتو چون شرح کنم حال چه گویم چون است
Rubai 78علم و ادبست مایه عز و شرفگوهر که نباشد چه گشاید ز صدف
Ghazal 79بتی که شیوه خوبی به از تو داند نیستپری وشی که ز دست توام رهاند نیست
Rubai 79عمریست ترا عزیز طبعیست لطیفبر خود منما قید جهان را تکلیف
Rubai 81با دیده اشکبار باید عاشقسرگشته روزگار باید عاشق
Ghazal 83از جان بدود دل غم خالت برون نرفتوز دیده این سواد بسیلاب خون نرفت
Rubai 91یارب دل تیره ام منور گردانهر کار که باشدم میسر گردان
Ghazal 92در دل لاله غمت آتش سودا انداختشمع را آتش سودای تو از پا انداخت
Rubai 93خوش آن که دمی با تو کنم سیر چمنمن پر کنم از اشک و تو از گل دامن
Rubai 99ابنای زمان که در جهانند همهاز جور زمانه در فغانند همه
Rubai 105یارب به رسالت رسول عربییارب به حریم روضه پاک نبی
Ghazal 106به دو گیسو مه روی تو نه چندان عجب استعرصه جلوه خورشید میان دو شب است
Ghazal 117اگر رسوا شدم رسواییم را شد فغان باعثفغان را سوزش دل سوزش دل را بتان باعث
Ghazal 132بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسیدتشنه لب بودم که آبی بر گلوی من رسید
Ghazal 152هر پریچهره که دوران به جهان میآردبهر آزار دل خستهدلان میآرد
Ghazal 155بخت بد بیاختیار از کوی یارم میبردبیقرارم میکند بیاختیارم میبرد
Ghazal 156در دل باختلاط کسانم هوس نماندیا بهر اختلاط درین دور کس نماند
Ghazal 167ز سروت سایه گر بر من اندوهگین افتدبه سر بردارم و نگذارم آن را بر زمین افتد
Ghazal 175گاه لطفی مینماید گه جفایی میکندشوخی آن طفل هردم اقتضایی میکند
Ghazal 176آمد صبا وزان گل نورس خبر ندادتسکین آتش دل و سوز جگر نداد
Ghazal 181حبیب درد دلم را دوا نخواهد کردترحمی بمن مبتلا نخواهد کرد
Ghazal 183لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آیدمبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید
Ghazal 193دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شدآنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد
Ghazal 195بخاک بنده رحم ای دلربا از تو نمی آیدتو سنگین دل بنی کار خدا از تو نمی آید
Ghazal 201یار خواهی دلا ز جان بگذراز همه هستی جهان بگذر