Məhəmməd Füzuli · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ey geyib gülgün, dəmadəm əzmi-cövlan eyləyən,Hər tərəf cövlan edib, döndükcə yüz qan eyləyən.
Ey gül, nə əcəb silsileyi-mişki-tərin varEy gül, nə əcəb silsileyi-mişki-tərin var,Vey sərv, nə xoş can alıcı işvələrin var!
Ey müsəvvir, yar timsalinə surət vermədinEy müsəvvir, yar timsalinə surət vermədin,Zülfü rüx çəkdin, vəli, tabü təravət vermədin.
Eşigin daşini qan ilə yudu çeşmi-tərimEşigin daşini qan ilə yudu çeşmi-tərim,Bəs ki pakəm, daşı ləl eylədi feyzi-nəzərim.
Yaxma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqınYaxma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqın!Tökmə qanım, abi-çeşmi-əşkbarımdan saqın!
Yıxdı saqi bir əyağ ilə məni-əfkarıYıxdı saqi bir əyağ ilə məni-əfkarı,Bir təpik eylədi viran, bu kühən divarı.
Kəmali-hüsn veribdir şərabi-nab sanaKəmali-hüsn veribdir şərabi-nab sana,Sana həlaldir, ey müğbeçə, şərab sana.
Kuhkəndən gözükür kuhdə asar hənuzKuhkəndən gözükür kuhdə asar hənuz,Ol nə bənzər mənə, onun əsəri var hənuz.
Gəlir ol sərvi-səhi, ey gülü lalə, açılınGəlir ol sərvi-səhi, ey gülü lalə, açılın!Vey məhü mehr çıxın, qüdrətə nəzzarə qılın!
Gərdi-rəhin, ey əşk, yudun çeşmi-tərimdənGərdi-rəhin, ey əşk, yudun çeşmi-tərimdən,Tərki-ədəb etdin, nola düşsən nəzərimdən.
Görüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanınGörüb mühlik mənim çevrəmdə bəhri-eşq tüğyanın.Qaçıb bir dağə çıxdı Kuhkən, qurtarmağa canın.
Mərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağıMərhəm qoyub önərmə sinəmdə qanlı dağı,Söndürmə öz əlinlə yandırdığın çirağı.
Müjəm sərçeşmələr mənzil qılan aşüftə məcnundurMüjəm sərçeşmələr mənzil qılan aşüftə məcnundur,Anunçun bəsteyi-zənciri-seyli-əşki-gülgundur.
Müxalif dövrdən, gülgyn şərabı qanə dəgşirdimMüxalif dövrdən, gülgyn şərabı qanə dəgşirdim,Sürudin çəngü udun, naləvü əfğanə dəgşirdim.
Ol ki, hər saət gülərdi çeşmi-giryanım görübOl ki, hər saət gülərdi çeşmi-giryanım görüb,Ağlar oldu halıma birəhm cananım görüb.
Rəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərəRəhm et, ey şəh, məni-dərviş çəkən ahlərəKi, gəda ahı əsər eylər olur şahlərə.
Riştədir cismim ki, dövri-çərx vermiş tab onaRiştədir cismim ki, dövri-çərx vermiş tab ona,Mərdümi-çeşmim düzər hərdəm düri-sirab ona.
Kargər düşməz xədəngi-tə’neyi-düşmən manaKargər düşməz xədəngi-tə’neyi-düşmən mana,Kəsrəti-peykanın etmişdir dəmirdən tən mana.
Ey navəki-şövqin sipəri-sineyi-əhbabEy navəki-şövqin sipəri-sineyi-əhbab,Zülfün xəmi ərbabi-vəfa seydinə qüllab!
Sübh salıb mah rüxündən niqabSübh salıb mah rüxündən niqab,Çıx ki, təmaşayə çıxa afitab!
Tilismi-gənc üçün bin ismi-ə’zəm yad tutdun, tut!Tilismi-gənc üçün bin ismi-ə’zəm yad tutdun, tut!Tilsimi sındırıb, gənci töküb, ismi unutdun, tut!
Əgər murad isə vermək səfayi-cövhəri-ruhƏgər murad isə vermək səfayi-cövhəri-ruh,Fələk misal yürüt sağəri-şərabi-səbuh.
Çeşmi-surətbazimə müjgan səfi həngamədirÇeşmi-surətbazimə müjgan səfi həngamədir,Qanə batmış hər müjəm bir şuxi-gülguncamədir.
Şö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olurŞö’leyi-şəm’i-rüxün əğyarə bəzməfruz olur,Ah kim, yetgəc bana bir bərqi-aləmsuz olur.
Səbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetərSəbuh üçün mənə dürdi-meyi-şəbanə yetər,Əsər ki var, xərab olmağa bəhanə yetər.
Qansı gülşən gülbüni sərvi-xuramanınca var?Qansı gülşən gülbüni sərvi-xuramanınca var?Qansı gülbün üzrə qönçə, lə’li-xəndanınca var?
Girib meyxanəyə, müğ məşrəbilə kim ki, xu eylərGirib meyxanəyə, müğ məşrəbilə kim ki, xu eylər,Olub mö’min, behişti, kafərəm, gər arizu eylər.
Səbrim alıb fələk, mənə yüz min bəla verürSəbrim alıb fələk, mənə yüz min bəla verür,Az olsa bir məta’, ona el çox bəha verür.
Aftabi-tələtin tutduqca övci-irtifaAftabi-təl’ətin tutduqca övci-irtifa’,Qətli-əhli-eşqə tiği-qəmzədir ondan şüa’.
Bağə girdim, səri-kuyin anıb əfğan etdimBağə girdim, səri-kuyin anıb əfğan etdim,Gül görüb, yadın ilə çaki-giriban etdim.