Fuzuli · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیردو گر خواهد که گیرد خانه در کوی عدم گیرد
Ghazal 152هر پریچهره که دوران به جهان میآردبهر آزار دل خستهدلان میآرد
Ghazal 153پریرخان به جفا قصد جان ما مکنیدوفا کنی به عشاق خود جفا مکنید
Ghazal 155بخت بد بیاختیار از کوی یارم میبردبیقرارم میکند بیاختیارم میبرد
Ghazal 157بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسیدآه این چه ظلم بود که بر آسمان رسید
Ghazal 181حبیب درد دلم را دوا نخواهد کردترحمی بمن مبتلا نخواهد کرد
Ghazal 183لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آیدمبادا گر فتد نور نظر بروی گران آید
Ghazal 187نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشدنمی خواهم که بینم از حسد گر چشم من باشد
Ghazal 193دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شدآنچنان کآتش گل از فیض خلیل الله شد
Ghazal 201یار خواهی دلا ز جان بگذراز همه هستی جهان بگذر
Ghazal 202می کشد زارم ببازی هر زمان طفلی دگرکرد دل بازیچه طفلان مرا پیرانه سر
Ghazal 207خاک شد جسم و غمت مونس جانست هنوزسوخت دل جان به جمالت نگرانست هنوز
Ghazal 223نیست غیر از حیرتم کاری جدا از یار خویشوه چه خواهم کرد دارم حیرتی در کار خویش
Ghazal 235باغ حسن از گل رخسار تو دارد رونقکشور عشق بتیغ مژه ات یافت نسق
Ghazal 239ما را ز وصل دوست جدا می کند فلکباز این چه دشمنیست بما می کند فلک
Ghazal 255بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدمز بی داد بتان کافر نبیند آنچه من دیدم
Ghazal 259نه از تیری که بر دل میزنی چندین فغان دارمسوی خود میکشی ای ناله از رشک کمان دارم
Ghazal 263به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردمدویدم آن قدر کان خاک را چون توتیا کردم
Ghazal 272بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتمتا سحر چون سبزه پا از رشک در گل داشتم
Ghazal 278بسته شد بر رشته جان موی گیسوی تواممی کشد هر سو که می افتد گره سوی توام
Ghazal 297من بسربازی ز شمع مجلست کم نیستمچیست جرم من که در بزم تو محرم نیستم
Ghazal 312ز سیر سایه همراه تو ای مه رشکها بردمبرای دیدنت گر چشم هم میداشت میمردم
Ghazal 324پیش او با ناله اظهار غم دل کردهامچون ننالم کام دل از ناله حاصل کردهام
Ghazal 337در غمم گر جان ز جسم ناتوان آید برونکی غم آن راحت جانم ز جان آید برون
Ghazal 344درد دل ما را ز ره لطف دوا کنلطفی بنما چاره درد دل ما کن
Ghazal 347می نمایی رخ که خورشید جهان آراست اینمی زنی در عالمی آتش که رسم ماست این
Ghazal 352زدی چو در دلم آتش مکش چو شعله سر از منچو شمع سوختنم بین مباش بی خبر از من
Ghazal 354عاشقم جز عاشقی کاری نمیآید ز منهست تقوی کار دشواری نمیآید ز من
Ghazal 368ای مست غافل از من و خونین جگر مشومن از تو بی خودم تو ز من بی خبر مشو
Ghazal 372شانه ای گل بخم طره طرار منهبستر راحت دلهاست درو خار منه