Təbiət və bahar
Var bu sinəmdə oxundan yüz yara hər dəm mənim,Sineyi-çakim olub sanki dəmirdən cövşənim.
Qəzəl 161Qanlı göz yaşım sübut eylər, ciyər pürxun olub,Bir deyən yoxdur nədən könlüm belə məhzun olub.
Qəzəl 162Gecə xatırlamayır dərdimi bəzmində nədən,Necə xəlvətdi o yer, gəlməyirəm xatirə mən.
Qəzəl 164Çıxsa can qaytarar ətrin, gözəlim, can bədənə,Ölünü zövqi-kəlamın gətirər nitqə yenə.
Qəzəl 176Səba yeli o gülümdən neçün xəbər verməz?Olub təsəlli, yanan könlümə əsər verməz.
Qəzəl 178Dərdini sinəmdə könlüm eylə bil can bəsləyir,Ol səbəbdəndir onu zövq ilə hər an bəsləyir.
Qəzəl 181Könlümün dərdinə dildar dəva etməyəcək,Mənə bir mərhəmət ol mahliqa etməyəcək.
Qəzəl 187Kim ki, heyran olur ol dilbəri-siminbədənə,Həsədimdən, gözüm olsa, yenə düşməndi mənə.
Qəzəl 188Razıyam könlümü bir zülfi-sitəmkar apara,Sına, hər parəsini zülfdə bir tar apara.
Qəzəl 190Fəryad mənim müşkül olan karımı açmaz,Ah eyləməyim dərdi-dili-zarımı açmaz.
Qəzəl 192Təkcə canım deyil, eşqində onun yarəsi var,Qəlbimin də ciyərim tək o qədər parəsi var.
Qəzəl 203Arxanca kölgə olmaq fəxrimdir, ey səmənbər,Ta səcdəgahım olsun sən gəzdiyin o yerlər.
Qəzəl 205Ey üzün gülşəni gülzari-cahandan rəna.Nə qədər var güli-rəna üzün ondan rəna.
Qəzəl 209Könül ağlar göz ilə bax o günəş rüxsarə,Islanan pərdəsinə gözlərimin et çarə.
Qəzəl 210Dil əsiri-ol ləbi-gülbərgi-xəndandır yenə,Adətim bülbül kimi fəryadü əfğandır yenə.
Qəzəl 213Xəlqlə həmsöhbət olmaqdan, könül, kəsdin həvəs,Qeyri kəsdən qorxmuruq, bizdən də qorxmur qeyri kəs.
Qəzəl 214Demə fəqət mənim ol yari-gül üzarımdır,Hamı sevir, nə mənim təkcə nazlı yarımdır.
Qəzəl 215Qəmində naleyi-zarı mənim tək heç kəsin yoxdur,Cahanda çeşmi-xunbarı mənim tək heç kəsin yoxdur.
Qəzəl 217Gördükdə səni çəkdi xəcalət güli-xəndan,Guya ki, öz gəlməyinə oldu peşiman.
Qəzəl 221Kuyinə getdim, baxam bir dəm o gül rüxsarə mən,Eylə risva qıldı, oldum xar mən, biçarə mən.
Qəzəl 222Yarpağın tutdu bərabər gül o məh tələt ilə,Başına çırpdı o yarpağı səba hiddət ilə.
Qəzəl 225Nişani-rəhməti-həq surətində oldu əyan,Vəfanı səfheyi-ixlasə nəqş qıldı zaman.
Qəzəl 226Aləmi gəzməyimizdən bizə yar idi qərəz,Çəməni seyr eləməkdənsə, şikar idi qərəz.
Qəzəl 227Ənbərdən ay camalını salmış həsarə xət,Bənzər o gül üzarın üçün pərdədarə xət.
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.